Af hampreykingum

Eins og þú sjálfsagt veist þá er ýmislegt leyfilegt í Hollandi sem ekki leyfist í flestum öðrum vestrænum heimshornum. Og þar ber hæst að nefna að hér er leyfilegt að neita og selja svokallaðra vægra fíkniefna, eða “soft drugs” eins og enskumælandi menn myndu segja. Í þann flokk falla helst hampvörur annars vegar, eins og hass og gras, og sveppir hins vegar. Lyktin af hampreyk er mjög einkennandi og maður þekkir hana um leið og maður finnur vægasta keim af henni. Og þessi lykt umlykur alla Amsterdamborg, þá sér í lagi miðbæinn, þar sem annar hver bar er hassbar og fólk reykir þetta eins og sígarettur á götum úti.

Sjálfum finnst mér þessi lykt ekkert sérstaklega góð. Sumir eru hrifnir af henni, jafnvel fólk sem ekki neytir hampvara en finnst lyktin bara góð, en svo er ekki með sjálfan mig. Ég get alveg umborið lyktina en ég er ekkert sérlega hrifinn af henni. Þess vegna fer það svolítið í taugarnar á mér þegar vissir nemendur í mínum bekk mæta í skólann og eru gjörsamlega angandi af hampreyk, svo mikið að það hefur áhrif á einbeitningu annarra nemanda í kring um þá. Mann svíður nánast í augun af þessu þegar verst lætur! Það eru líka sumir nemendur hérna sem komu greinilega til Amsterdam í þennan skóla til þess helst að geta reykt hampinn af frjálsum vilja. Stundum heldur maður jafnvel að skólinn sé ekkert meira en bara afsökun til að geta flutt til Amsterdam og búið í eitt ár í paradís hampreykingamannsins. Það þykir mér ansi dýr afsökun!

Þessi lykt er yfirleitt umborin af skólayfirvöldunum í mínum skóla, ég veit bara um eitt atvik þar sem einn nemandi var tekinn á teppið fyrir þetta. Það er líka greinilegt að sumir eru að mæta undir áhrifum hampreykinga í skólann. Ég hef meira að segja orðið vitni að því að nemendur fari út fyrir skólalóðina til að kveikja sér í eins og einni jónu í frímínútum (það má neflinlega ekki neita þessara efna á skólalóðinni). Það finnst mér ansi aumt spaug. Til hvers í fjandanum að vera mæta í tíma ef maður er bólufreðinn? Hvað græða menn á því?

En það sem mig langar að vita er hvað yrði sagt ef maður mætti í skólann angandi af áfengi? Ef maður væri bara eins og nýstiginn upp úr vodkabaði eða einhverri viskítunnu? Hvað ætli fólkið í kringum mann myndi segja þá? Ég efast um að það yrði umborið jafn vel og hamplyktin. Hvort þykir ykkur skárra að mæta nemanda sem er kengskakkur í tíma að blindfullur? Það myndi engum detta það til hugar að mæta ölvaður í tíma um miðjan dag. En að mætta freðinn? Það er allt annað mál! Djöfulsins vitleysa!

Það ilmar af vori!

Nei, ég ætla ekki að fara afsaka þetta bloggleysi í mér með orðum um að ég sé búinn að vera allt of upptekinn til að blogga eða að það sé ekkert búið að gerast markvert hjá mér sem vert sé að blogga um. Þvert á móti hefur fjölmargt dregið á mína daga frá því þið heyrðuð frá mér síðast og þótt það sé búið að vera nóg á minni könnu á flestum sviðum, þá hefur mér nú alveg gefist tími hér og þar til að skrifa niður eins og eitt blogg og henda því hingað inn. En ég hef bara ekki nennt því. Ég nenni bara ekki að blogga nema ég sé í stuði til þess… en nú er ég í stuði!

Við kíktum til London um daginn, við Andrarnir og Viktor, þar sem við hittum fyrir hann Ástþór og kíktum með honum á tónleika með The Mars Volta. Tónleikarnir sem slíkir ullu okkur reyndar örlitlum vonbrigðum, enda er þetta alveg örugglega súrasta hljómsveitin á markaðnum í dag. En það var alveg þess virði að sjá þá. Ég hefði allavega farið til þess eins að sjá trommuleikarann… fokk! Hann hamaðist eins og hann ætti lífið að leysa, stanslaust í tvo og hálfan klukkutíma. Ég hef aldrei séð annað eins. Þetta kalla ég ofurmennska framkomu! En annars var þetta bara mjög hressandi ferð og kom ýmislegt óvænt upp á sem gerði ferðina mjög ævintýralega og skemmtilega. Þið getið lesið betur um ferðina í pistli sem Andri Eyvinds skrifaði á bloggi Svartalistans.

Mamma kíkti svo hingað í heimsókn um páskana. Hún kom með tvö stór lambalæri með sér og slóum við upp íslenskri lambalærisveislu hérna á laugardeginum fyrir páska með öllu tilheyrandi. Það bætti, hressti og kætti. Ég kíkti svo með henni og Jan í smá túristaflakk um Amsterdam, eitthvað sem maður hefur gert allt of lítið af. Það er alveg nauðsynlegt að taka túristaflakk þegar tækifærið gefst í jafnskemmtilegri borg og Amsterdam.

En annars er bara þetta fína að frétta af mér og mínum. Skólinn gengur nokkuð vel bara. Við hljóðverkfræðingarnir vorum í prófi í gær, þriðja stóra prófið okkar, og við fengum út úr því í dag. Ég slefaði þetta með 76% (undir 70% er fall), slakasta einkunnin mín hingað til. En ég var alveg sáttur við minn hlut, enda var þetta töluvert erfiðara próf en maður átti von á og ég var nokkuð yfir meðaleinkunn. Svo maður kvartar ekki of sáran.

Hér er síðan farið að vora bara. Það var bara eins og smellt væri fingrum og þá fór að vora almennilega. Það var neflinlega búið að vera frekar kalt hérna síðustu vikur, mikil úrkoma og töluverður vindur. En svo kom þetta glimrandi fína veður í gær, 18-20° hiti og glampandi sól. Veðrið í dag var svipað og ég ætla rétt að vona að þetta haldi svona áfram. Við viljum sumar! Merkilegt líka hvað það lifnar við öllu í svona góðu veðri. Gróðurinn tekur við sér, dýralífið verður öllu fjörugra og fólkið sem maður mætir á götunni brosir sínu breiðasta yfir því að loksins sé að koma sumar. Maður finnur alveg hvernig umhverfið lifnar við í svona góðu veðri, eins og það sé eitthvað í loftinu.

Við tókum okkur til peyjarnir og hreinsuðum garðinn okkar eftir prófið í gær í góða veðrinu, enda var það nú alveg orðið tímabært. Erum búnir að vera bíða eftir góðu veðri til að geta tekið þennan litla reit okkar í gegn og við sáum okkur tækifæri til þess í gær. Kveð ykkur að sinni með nokkrum myndum frá þessum tiltektum okkar.

Garðurinn okkar í slæmu ásigkomulagi

Viktor sópar

Andri og Kári ráðast á illgresið

Andri er efnilegur sópari

Afrakstur erfiðisins. Glæsilegt!

Og svo loks smá samanburður…

Hey já, ekki má gleyma að minnast á celebinn sem er byrjaður í skólanum okkar. Það er ekki ómerkari maður en sjálfur Edgar Davids! Ekki langt þar til maður getur farið að name-droppa hann sko!