Ljúft!

Jæja, ég hef ekkert látið heyra í mér í tvær vikur núna, eða ekki síðan ég var í Berlín. Berlín var helvíti skemmtileg alveg, frábær ferð og alveg gjörsamlega þessara 95 evra virði. Okkur gafst samt voðalega lítill tíma til að skoða okkur um borgina eins og við ætluðum okkur, svo túristapakkinn verður að bíða þar til maður fer næst. En þetta var ekta skólaferðalag, maður kynntist skólafélögum sínum vel og skemmti sér konunglega með þeim í þessa tvo daga sem maður var þarna. Ég ætla nú ekkert að fara út í neinar frekari lýsingar á ferðinni (getið lesið nánar um ferðina í orðum Kára og Andra Eyvinds á svartilistinn.com), en ég get allavega sagt ykkur að ferðin endaði á því að einn nemandi endaði á sjúkrahúsi með áfengiseitrun og Rússinn í bekknum okkar endaði í klóm lögreglunnar eftir slagsmál við einn af Ameríkönunum í skólanum okkar. Kalda stríðið greinlega ekki liðið undir lok á öllum vígvöllum.

Annars er lífið bara asskoti ljúft. Manni er hætt að líða eins og túrista hérna, farinn að falla betur inn í samfélagið og farinn að finnast maður vera orðinn hluti af þessari stórfurðulegu senu sem Amsterdam hefur fram að bjóða. Nú líður mér mikið meira eins og ég eigi heima hérna heldur en mig gerði til að byrja með, enda allt vesen og vandræði úr vegi og aðlögunartíminn hefur runnið sitt skeið.

Ég fékk loksins fataskápinn minn á mánudaginn sl. Ekki búinn að bíða nema fimm vikur eftir honum! Eftir agalega fyrirhöfn, sem innihélt ófáar ferðir niður í Jysk (sama og Rúmfatalagerinn heima á Íslandi) þar sem ég keypti skápinn, fékk ég loksins upp úr þeim símanúmerið hjá flutningafyrirtækinu sem átti að hafa sótt dótið mitt þann 8. október frá vörugeymslu þeirra hjá Jysk (ég pantaði skápinn þann 26. september). Ég hringi í þá og þeir segjast ekki vera með það sem ég átti pantað í bókunum hjá sér. Ég skelli á. Fæ svo hringingu 5 mínútum seinna: “Heyrðu, við litum yfir þetta einu sinni enn og fundum dótið þitt. Það kom bara til okkar í gær”. Kjaftæði! Jysk segir flutningafyrirtækið ábyrgt fyrir þessu rugli og flutningafyrirtækið segir auðvitað að Jysk eigi alla sökina á þessu. Auðvitað vill enginn taka ábyrgðina á slíku klúðri. Ég nennti ekki standa í frekari þvættingi yfir þessu og lét málið bara kyrrt liggja.

Ég er allavega búinn að fá skápinn minn og nú er þetta loksins orðið eins og hjá mönnum hérna hjá mér; ekki föt og ferðatöskur út um öll gólf. Snyrtilegt og fínt bara. Vantaði reyndar eitt stykki í skápinn þegar ég var að skrúfa hann saman, sem varð til þess að mælirinn fylltist. Ég fór niðreftir til þeirra enn eina ferðina, fékk stykkið sem mig vantaði og sór þess eið að versla aldrei aftur við þá skítasamsteypu sem Jysk er.

Og meira hef ég fengið undanfarið, því við fengum einmitt MacBook fartölvur í síðustu viku frá skólanum. MacBook tölva er innifalin í námsgjaldinu. Á þessar tölvur er okkur ætlað að vinna flest verkefnin okkar, taka glósur og þess háttar. Sannkallaður ferðafélagi námsmannsins, lítil og nett tölva sem passar nánast í rassvasann á manni. Þeir sem þekkja mig eitthvað vita nú samt að ég haft óbeit á Mökkum svokölluðum. Ég var hálfpartinn neyddur til að vinna á einn slíkan þegar ég var í Margmiðlunarskólanum á sínum tíma, upplifun sem ég vil meina að eigi stóran þátt í því að hárið á mér sé orðið eins grátt og það er. En það hefur margt breyst við þessar Mac tölvur síðan þá og þetta er ekki eins slæmt og mig minnti að það hafi verið. En ég tek nú gamla góða Pésann fram yfir Mac í flestallri almennri tölvuvinnu, enda finnst mér Windows umhverfið mun þægilegra en Mac OS umhverfið. En þetta er jú auðvitað bara spurning um það hverju maður er vanur.

Í lokin vil ég svo taka það fram að hún systurdóttir mín hefur fengið nafnið Sophia Margo. Mjög fallegt nafn, heitir sem sagt millinafninu í höfuðið á ömmu sinni.

Uncle Andri

Sóley systir eignaðist litla stelpu i gær. Til hamingju Sóley og Lokesh!

PS: Mér finnst að hún eigi að heita Andrea!

Einhver heimþrá?

Fólk hefur verið að spurja svolítið út í það hvort ég sé ekki kominn með einhverja heimþrá. Og ég er ekki frá því að stundum greini ég örlitla óskhyggju í fólki, eins og það sé að vonast til að ég fái heimþrá. En ég veit eiginlega ekki hvernig á að svara þessu. Stutta svarið er yfirleitt bara “nei”, en ég kýs að svara þessu hérna á ýtarlegri hátt. Ég er ekkert í angistum mínum yfir að vera ekki heima á Frónni, mér líður nokkuð vel hérna úti og það er langt frá því að mér leiðist eitthvað verulega. Skólinn er skemmtilegur og maður er að kynnast nýju fólki á hverjum degi, nýjum aðstæðum og auðvitað nýju landi og nýjum menningarheimi. Þetta er allt saman virkilega spennandi og skemmtileg, en það er ekki þar með sagt að mig langi ekki heim. Heimatengslin eru sterk og ég hugsa með hlýju heim til Eyja og hlakka mikið til að koma heim í jólafrí. En hvað eiginlega heimþrá varðar, þá held ég að hún hafi lítið látið á sér bera hjá mér. Þetta er tímabundið ástand og takmarkið er að gera sem best úr því og hafa sem mest gaman meðan á þessu ævintýri stendur.

En ég get alveg sagt ykkur það, með góðri samvisku, að ég á ekki heima hérna úti. Þó mér líði nokkuð vel hérna, þá er ég samt farinn að sjá það að til langs tíma litið á ég heima á Íslandi. Það kemur mér svo sem ekkert á óvart heldur, ég bjóst alveg við því að ég kæmist að þeirri niðurstöðu, enda hef ég alltaf verið gríðarlega heimakær einstaklingur. Þannig að þegar náminu líkur ætla ég að flytja aftur heim til Íslands. Það er klárt mál. Þar hafið þið það, svart á hvítu.

En, já, eins og ég sagði, ég hlakka til að komast heim yfir jólin. Ég var einmitt að panta flugmiðann heim í vikunni. Betra að gera þetta með sem mestum fyrirvara, áður en verðið fer hækkandi. Ég flýg frá Amsterdam þann 20. desember, millilendi og gisti eina nótt í London og flýg svo til Íslands þann 21. Svo flýg ég aftur beint frá Íslandi til Amsterdam árla morguns þann 6. janúar 2008. Eftir það tekur svo við rúmlega 7 mánaða törn, án nokkurar pásu. Held við fáum jú einhverja daga í kringum páskana, en það verða ekki nema fáeinir dagar. Tekur því allavega ekki að vera fara heim til Íslands yfir páskana. Hvernig væri þá bara ef þið kæmuð í heimsókn til mín í staðin?!

Í fyrramálið er förinni hins vegar heitið til Berlínarborgar í Þýskalandi. Við erum að fara þangað í hálfgert skólaferðalag. Sameiginlegt nemendafélag SAE skólanna heldur árlega ráðstefnu með fyrirlestrum og tilheyrandi og í ár verður hún haldin í Berlín. Hún var haldin í París í fyrra og fara háleiddar sögur af þeirri veislu; þar var ráðstefnunni slúttað með 1500 manna partýi langt fram eftir öllu, frítt að borða og drekka eins og fólk gat í sig látið og er ætlunin að endurtaka leikinn að þessu sinni. Við gistum á einhverju farfuglaheimili í tvær nætur og ætlum okkur líka að taka svolítinn túristapakka þarna í Berlín. Gaman, gaman!

Þá á ég bara eftir að pakka niður. Ég elska að pakka niður! Eða ekki.

Og já! Eitt að lokum: Þið sem eruð að fara á Iceland Airwaves um helgina skulið ekki missa af hljómsveitinni !!! (CHK CHK CHK). Þau eru að spila á Nasa á miðnætti á laugardeginum. Þið megið EKKI missa af þessu! Eitt albesta live band í heiminum í dag.

Leðurblökumaðurinn

Mikið hlakka ég til næstu Batman myndar. Vorum að enda við að horfa á Batman Begins hérna og ég verð að segja að þetta er uppáhalds Batmanmyndin mín, ef við horfum framhjá allri nostalgíju og fortíðarþrá. Það er kannski svolítið erfitt að bera hana saman við gömlu góðu myndirnar, enda í allt öðrum stíl, en fyrir mitt leiti er þessi best og ég get ekki beðið eftir þeirri næstu, sem er einmitt í vinnslu þessa stundina og á að koma út í júlí á næsta ári. Hún mun heit The Dark Knight og tekur auðvitað upp þráðinn þar sem síðasta mynd endaði, sem er einmitt á sama tímapunkti í Batman-tímalínunni og fyrsta myndin í gömlu seríunni byrjaði; sem sagt þar sem Jokerinn er aðalvondikallinn.

Ég er mjög spenntur fyrir þessari nýju seríu. Christopher Nolan tókst einstaklega vel upp með fyrstu myndina, náði að skapa mjög dimmt og magnþrungið andrúmsloft og náði upp gróðri blöndu af drama, spennu og gríni. Ef hann heldur áfram að leikstýra þessum myndum þá erum við í góðum málum. Christian Bale finnst mér líka alveg stórfínn í aðalhlutverkinu. Skemmtileg túlkun hjá honum á Bruce Wayne og síðan er hann fullur drunga og dulúðar – og síðast en ekki síst trúverðugleika – þegar hann smellir grímunni upp. Maður trúir því að hann sé virkilega leðurblökumaðurinn, annað en hægt er að segja um leikara eins og George Clooney í þessu hlutverki (reynum bara að gleyma þeirri mynd fyrir fullt og allt). En Bale klikkar ekki í þessu hlutverki, vel valið.

Það sem vekur hins vegar undrun mína er leikaravalið fyrir Jókerinn í komandi mynd. Þar erum við að tala um engan annan en Heath Ledger! Hvernig í ósköpunum ætlar Heath Ledger að fara að því að púlla Jókerinn off? Persónulega held ég að það verði aldrei betri Jóker, í þessum heimi eða öðrum, heldur en Jack Nicholson. Jack kallinn var fullkominn í þetta hlutverk, geðveikin skein úr augum hans og hárin risu á hnakkanum þegar hann hló þessum geðsjúka hlátri sínum. Algjörlega fullkomið! Þetta eru sko stór fótspor sem Hr. Ledger þarf að feta. En útkoman verður athyglisverð, svo mikið er víst. Ég bíð allavega spenntur!

Allt annað líf… og myndir!

Það hefur margt vatn runnið til sjávar síðan í síðustu færslu. Veseni er farið að linna og gleðin er farin að taka völdin hér á Hilversumstræti 48. Við fengum brettin okkar loksins á fimmtudaginn. Þar með fengum við loksins mest allt sem við vorum að bíða eftir; það sem skipti mig mestu máli á þessu bretti voru öll fötin mín og gítarinn minn, að ógleymdri sænginni minni og koddunum. Þvílíkur og annar eins munur að sofa með almennilega sæng og kodda heldur en þetta bráðabyrgða drasl sen ég var með. Var ekki búinn að festa almennilegan nætursvefn í rúman mánuð. Ég var því ekki lengi að kasta mér upp í rúm og fá mér góðan, langþráðan blund undir eigin sæng. Hefði getað sofið alveg fram á mánudag, en það borgar sig víst ekki að ofgera hlutunum. Þegar ég vaknaði þá var ég ekki viss hvar ég væri; hélt ég væri jafnvel kominn aftur heim á Bjarmahlíðina.

En það var annað þarna á þessu bretti, eins og sjónvarp og örbylgjuofn. Reyndar ákvað Kári að kaupa 32” flatskjá í stofuna daginn eftir að við fengum sjónvarpið af brettinu. Frábær tímasetning. En hvað með það, fínt að hafa almennilegt sjónvarp í stofunni. Nú leiðist engum!

Hitt vesenið er svo nánast frágengið; búnir að skrá okkur í land og borg, búnir að fá límmiða í vegabréfið frá útlendingaeftirlitinu, búnir að sækja um pakka sem inniheldur stafrænan sjónvarpspakka, heimasíma og internettengingu, allir búnir að fá kennitölur og ég á meira að segja pantaðan tíma kl. 16:00 á morgun hjá Rabobank. Já, það þarf að panta tíma með nokkurra daga fyrirvara til að stofna bankareikning hérna! Og ég þarf að hafa með mér allskonar pappíra; vegabréf, leigusamning, námsskírteini, sönnun um námslán… helvítis bjúrókratar!

Annars er ég bara að bíða eftir fataskápnum sem ég pantaði úr Rúmfatalagernum. Einhvers staðar verð ég jú að geta geymt öll fötin sem voru á brettinu. Það getur víst tekið upp í tvær vikur að fá þennan blessaða fataskáp, þótt verslunin sé ekki nema ca. 2 kílómetra í burtu. Hollendingar hljóta að vera þolinmóðasta þjóð í heimi.

En hvað um það, það eru komnar inn myndir frá septembermánuði inn á myndasíðuna mína. Og svo var ég líka að koma upp nýrri könnun hérna um daginn. David Bowie bar nauman sigur á þeim John Lennon og Bob Dylan í síðustu könnun. Nú er spurt um bestu Brit-Rock hljómsveitina.

Jæja, hafið það gott!