Bíddu…

Við höfum gert nóg af því að bíða síðan við komum hingað, við peyjarnir. Það er bara eitt vesenið sem rekur annað, en það fylgir því víst alltaf vesen að flytja í annað land. Þetta er orðið svo slæmt að við getum ekki einu sinni sótt um nettengingu. Við fórum um daginn til að sækja um slíkt og þar var okkur sagt að við þyrftum að hafa bankareikning til að geta sótt um nettengingu. Við röltum okkur yfir í bankann og þar var okkur sagt að við þyrftum að vera skráðir inn í borgina til að geta fengið bankareikning. Svo við röltum okkur yfir í ráðhúsið og þar var okkur sagt að við þyrftum fyrst að vera skráðir inn í landið til að geta skráð okkur í borgina. Ráðhúsarstarfsmenn gáfu okkur símanúmer til að panta tíma svo við gætum skráð okkur sem íbúar í Niðurlöndum. Það tók eilífð að fá samband en það hafðist á endanum og við gátum pantað tíma, en tíminn okkar var ekki fyrr en eftir 10 daga. Svo við biðum bara og gátum lítið gert í þessum málum á meðan. Ég sótti reyndar um kennitölu í millitíðinni, svo það er allavega úr vegi.

Við skráðum okkur síðan sem íbúar í landinu og þau voru svo elskuleg þar að senda inn beiðni fyrir okkur um skráningu í borgina í leiðinni, svo við þurftum allavega að fara aftur upp í ráðhúsið. Andri Eyvinds fékk sér svo bankareikning og ætlaði að fara að sækja um netið aftur, en þá var einhver 3-4 daga biðtími eftir endanlegu reikningsnúmeri frá bankanum… svo enn þurftum við að bíða og bíðum enn! Andri fékk reyndar einhvern póst frá bankanum í gær og við höldum að þetta sé komið í gegn (þetta er auðvitað allt á hollensku, svo við getum ekki verið alveg vissir hvað stendur í bréfinu). En við getum vonandi reynt aftur á morgun að sækja um netið.

Við erum líka ennþá að bíða eftir brettunum sem við létum senda með Samskipum. Þau festust víst í tollinum í Rotterdam og það er meira en lítið mál að leysa þau út. Endalaus skriffinnska og pappírsvinna og vesen ofan á vesen. Það er víst ekki nóg að faxa til þeirra upplýsingum, þau verða að fá þetta í hard-copy pappírum senda í gegnum póstinn. Pappírsvinnan sem þau báðu um fór til þeirra í síðustu viku og þau sögðu okkur að það gæti tekið allt upp í tvær vikur að fá þetta endanlega í gegn. Svo við getum lítið annað gert en að bíða á meðan. Nánast allt draslið okkar er á þessu brettum; föt, sængur, gítarar, sjónvarp, örbylgjuofn, hátalarar og svo mætti lengi telja.

Ég og Viktor keyptum okkur svo eitt og annað í Rúmfatalagernum um daginn. Hann keypti sér skrifborð og ég keypti mér fataskáp, svona það síðasta sem okkur vantar í herbergin okkar til að gera þau almennilega íbúðarhæf. Við þurftum auðvitað að láta senda þetta heim þar sem við eigum engan og höfum engan aðgang að bíl hérna. En viti menn, þeir senda bara einu sinni í viku. Ég gaf upp símanúmerið mitt og flutningagaurarnir ætla víst að hringja í mig í byrjun næstu viku til að koma í kring tíma sem þeir geta skilað dótinu til okkar. Svo á meðan er bara eitt að gera – jú, akkúart: að bíða.

Svo í ofanálag, ofan á alla þessa bið, fer skólinn ofsalega rólega af stað. Það er liðinn mánuður og við erum bara búin að fá 2 verkefni til að skila af okkur. Ekkert sérstaklega löng verkefni heldur. Og við erum auðvitað bara í skólanum tvisvar sinnum í viku, 3 tíma í senn, svo tíminn líður ferkar hægt hérna þessa dagana. En við fáum fartölvurnar í vikunni og með þeim fylgja ýmis verkefni, þannig að við höfum vonandi nóg að gera á næstunni. Ekkert annað að gera en að bíða og vona.

Doovde

Ahoy, me harty!

Á morgun, miðvikudaginn 19. september, er hinn árlegi og alþjóðlegi talaðu-eins-og-sjóræningjadagur, eða “International talk like a pirate day” eins og það heitir á frummálinu. Ef þú kannt ekki að tala eins og sjóræningi þá er hér myndband þér til aðstoðar:

Yarrr!

Hjólaskúrkar í miðbæ Amsterdam

Munið það að ef þið komið einhvern tímann til Amsterdam að leggja ekki hjólunum ykkar hvar sem er. Sérstaklega ekki í miðbænum, því þar eru gammar á ferli sem hafa augastað á hjólinu þínu og hvar þú leggur því. Og þá er ég ekki að tala um þjófa, allavega ekki í hefbundnum skilningi… það má svo sem kalla þessa menn ýmsum nöfnum, þar á meðal þjófa á einhverjum grundvelli. En þessir menn sem ég er að tala um eru verktakar sem Amsterdamborg hefur leigt út til að gera upptæk hjól sem lagt er “ólöglega”. En það sem verra er er að þessi ólöglegu svæði eru afskaplega illa merkt og það litla sem þau eru merkt er skrifað í litlum stöfum á hollensku. Á þessum merkingum er heldur engin augljós skýringamynd, eins og kannski mynd af hjóli sem búið er að leggja með rauðum krossi yfir. Það væri nú ekki mikið mál að koma þessum skilaboðum áleiðis með einföldum skýringarmyndum til okkar sem ekki skiljum hollensku. En í staðin líta þessar viðvaranir út eins og lítil kort með einhverjum pínulitlum texta á hollensku. Hvernig í fjandanum eiga þeir sem ekki eru mælandi á hollensku að skilja það sem viðvörun?

En aftur að þessum mönnum, þessum vörgum sem sveima yfir miðbænum á háannartíma og plokka burt ólöglega parkeruðum hjólum. Við Kári lentum í klónum á þessum mönnum síðastliðinn þriðjudag. Við áttum pantaðan tíma í húsi í miðbænum þar sem við áttum að skrá okkur sem íbúa í Niðurlandinu. Við ákveðum að kíkja inn á upplísingamiðstöð fyrir ferðamenn þarna við hliðina á lestarstöðinni, til að spurja til vega. Við leggjum hjólunum og læsum þeim utan í staur þar beint fyrir utan. Á meðan við erum að stönglast yfir hjólunum okkar tökum við eftir því þegar pallbíll bakkar upp á torgið og leggur við hliðina á okkur. Við veitum þessu lítinn gaum og röltum okkur inn á upplýsingamiðstöðina.

Nokkrum mínútum síðar er okkur litið út og við heyrum mikinn hávaða koma frá torginu, engu líkara en verið sé að saga niður tré með vélsög. Við tökum líka eftir því að fólk nemur staðar og er að fylgjast með því sem var að gerast, svo við drífum okkur út til að sjá hvað sé eiginlega að seiði. Þá tökum við eftir hjólunum okkar þar sem þau standa nú við hliðina á pallbílnum, búið að saga lásana í tvennt og yfir þeim stendur einkennisklæddur maður með slípirokk. Við hlaupum til og spurjum hvað í ósköpunum gangi eginlega á. Einkennisklæddi maðurinn og aðstoðarmaður hans láta sem þeir skilji ekki ensku og bulla eitthvað á hollensku og arabísku við okkur (aðstoðarmaðurinn var af arabískum uppruna). Svo við köllum til þriðja aðilann þarna, kona sem var í sama leiðangri og þessir menn og var að skrifa niður skýrslur um öll þau hjól sem þau gerðu upptæk. Hún útskýrði málið eins vel og hún gat á bjagaðri ensku og sagði okkur að það væri ekkert hægt að gera í málinu, það væri búið að mynda hjólin okkar og skrifa skýrslu um málið. Við báðum hana í mikilli góðmennsku um það hvort hún gæti ekki séð okkar hlið á þessu, við höfðum ekki hugmynd um að þarna mátti ekki leggja hjólunum o.s.frv. Hún reynir að tala kollega sína til, en það var allt fyrir bý. Þeir ætluðu sko ekki að haggast og hlógu bara að þessu illkvittnum hlátri. Svo sagði hún okkur hvert við þyrftum að fara til að leysa hjólin okkar út og borga í kjölfarið 10 evru sekt.

Við horfum á pallbílinn þeirra og minnumst þess að bílnum var lagt við hlið okkar þegar við vorum að læsa hjólunum okkar og í þann mund sem arabíski maðurinn var að fara henda hjólinu mínu upp á pallinn greip ég í það og sagði að þetta fengi hann ekki að gera. Hann sagði að ef ég sleppti ekki hjólinu þá myndi hann hringja á lögregluna, sem ég bað hann endilega um að gera, ég vildi endilega fá að útskýra þetta kjaftæði fyrir lögrelgunni og segja henni frá því hvernig þessir asnar komu fram við okkur.

Við buðumst líka til að borga bara sektina okkar á staðnum þarna, reyndum að miðla að okkar stöðu til konunnar, sem virtist vera örlítið góðhjartaðri en þessir menn, en allt kom fyrir ekki. Þessir karlar höfðu greinilega gaman að því að misnota vald sitt á okkar kostnað, valdasýkin að drepa þá. Svona fólk hefur pottþétt orðið undir í lífinu og það kæmi mér ekki á óvart ef þessir vesalings menn hljóti barsmíðar frá konum sínum þegar þeir koma heim úr vinnunni á kvöldin. Fyrir vikið láta þeir sínar ófarir bitna á fólki eins og mér og Kára.

Nú eru tveir lögregluþjónar mættir á staðinn og farnir að blanda sér í málið. Ég og Kári útskýrum okkar mál, hvernig þessir asnar hafi fylgst með okkur læsa hjólunum og um leið og við vorum farnir inn þá ruddust þeir út úr bílnum með slípirokkinn á lofti. Lögreglan tekur höfuðpaurinn með slípirokkinn eintali, kemur svo til baka og tjáir okkur að það sé ekkert sem þeir geti gert í málinu. Hún bendir á skiltið með viðvöruninni og tilkynnir okkur að hér standi skýrt að ekki megi leggja hjólum. Ég spyr þá hvernig það væri nú að merkja þetta skilgreinilega og á ensku, sérsaklega þar sem þetta er fyrir framan ferðamannamiðstöð. Þeir yptu þá bara öxlum spurðu: “Heldurðu að Englendigar skrifi sín viðvörunarskilti á hollensku?” Kommon maður! Enska er töluvert alþjóðlegra tungumál heldur en hollenska!

Jæja, við horfðum á eftir hjólunum okkar og sögðum skilið við lögregluþjónana, sem báðust reyndar afsökunnar á framkomu þessara manna með slípirokkinn og pallbílinn og að þeim þætti leitt að við skildum þurfa að kynnast Amsterdamborg á þennan hátt; vonandi myndi þetta ekki hafa varanleg áhrif á endanlegt álit okkar á þessari annars ágætu borg. Almennilegt af þeim, en það gerði lítið til að bæta stöðuna sem við vorum komnir í.

Við þurftum svo að taka strætó lengst út í rassgat, í eitthvað iðnaðarhverfi, til að leysa út hjólin okkar og hjóla svo aftur til baka í miðbæinn þar sem það má ekki taka reiðhjól um borð í strætó. Þegar við mættum á staðinn tók á móti okkur heill frumskógur af óendurheimtum hjólum, svo langt sem augað eygði. Greinilegt að þessir menn eru duglegir við starf sitt. Auk þess er mér spurn, ef við hefðum ekki komið út og staðið þá að verki fyrir framan upplýisingamiðstöðina, þá hefðum við bara haldið að hjólunum okkar hafi verið stolið. Hvernig áttum við að vita af þessum stað og af þessari starfsemi? Og af þessum hjólafrumskógi að dæma sem mætti okkur þá var greinilegt margir hafa lent í þessu sama og við og ekki dottið annað í hug en að hljóli sínu hafi verið stolið. Sum hjólin þarna aftast voru meira að segja hulin grasi. Það sást vara í þau lengur, grasið var bara búið að gleypa hjólin, svo lengi höfðu þau staðið þarna.

Hluti af hjólafrumskóginum sem mætti okkur

Starfsfólkið þar sem við leystum út hjólin okkar var ekkert nema almennilegheitin uppmáluð. Þau voru borgarstarfsmenn og könnuðust greinilega við þessa þriðju-aðila verktaka sem borgin leigir út í þessi störf. Það var alveg augljóst að þau hafa heyrt margar fleiri sögur af öðru eins veseni frá fleiri aðilum en okkur. Þessir menn svífast einskins og hirða allt upp í 80 hjól á dag í miðbog Amsterdam, á og í kringum lestarstöðina. Fyrir hvert hjól sem þeir gera upptækgt fá þeir síðan einhvern bónus, svo þeir eru ekkert að gefa neitt undan í sínum málum. Þau kvöttu okkur eindregið til að senda kvörtunarbréf til fyrirtækisins sem þessir óprúttnu aðilar vinna fyrir og útskýra okkar mál, reyna að fá þessa peninga endurheimta, bæði fyrir lausnargjaldinu og fyrir lásunum.

Ég þurfti líka að láta skipta um gjörð á hjólinu mínu þar sem hún skekktist illa eftir meðferðina og það kostaði líka ágætis peninga, einar 55 evrur. Ég er með kvittanirnar af þessu öllu saman og ég fékk lögreglumennina til að taka niður starfsmannanúmerin hjá þessum ösnum svo ég gæti tilkynnt þá yfirmönnum sínum. Kvörtunarbréfið er í vinnslu.

Góðan daginn frá Amsterdam!

Allt í lagi þá, best að láta heyra í sér áður en allt verður crazy! Við peyjarnir erum sem sagt komnir til Amsterdam, komnir með húsið okkar og byrjaðir í skólanum. En þetta gekk alls ekki vandræðalaust fyrir sig. Við fengum ekki húsið okkar fyrr en síðasta föstudag, eftir mikið tuð og puð út í fasteignasalann. Hann ætlaði fyrst ekki að hleypa okkur inn fyrr en 10. september og seinna breyttist það í 14. september, eitthvað kjaftæði í honum um mikla pappírsvinnu og þar fram eftir götunum. En það reddaðist allt saman fyrir rest og við fluttum inn 7. sept.

Fyrstu tvær næturnar gisti ég hins vegar í hjarta Amsterdam borgar, í blámiðju Rauðahverfisins. Þar var ég á lítilli skítabúllu sem kallast Heart of Amsterdam og borgaði í kringum 35 evrur fyrir hverja nótt í sameiginlegu svefnplássi með 4 öðrum Bretum. Þetta var það ódýrasta sem ég fann með svona stuttum fyrirvara (ég var búinn að gera ráð fyrir því að við myndum fá húsið strax og ég þyrfti ekki að hafa miklar áhyggjur af gistingu). Sitthvoru megin við þetta svokallaða hótel voru hóruhús. Reyndar voru hóruhús hvert sem augun litu þarna í nágreninu, léttklæddar meyjar í hverjum glugga. Og ég gisti þarna á föstudegi og laugardegi, svo þið getið ímyndað ykkur lætin og partýstandið á fólki þarna. Ég svaf allavega ekki mikið fyrstu nóttina, svo mikill var hávaðinn. Greinilegt að ferðamenn koma hingað til að skemmta sér, og þá sérstaklega Bretar. Enda fara ærslafullir og drykkjusamir Englendingar allra manna mest í taugarnar á Hollendingum.

Meðan ég stóð þarna á barmi nætursenunnar í einni mestu partýborg í heimi sváfu hinir sveinarnir þrír værum blundi hjá frændfólki og vinafólki. Kári og Viktor gistu í Den Haag, sem er í klukkutíma lestarferð frá Amsterdam og Andri Eyvinds gisti hjá vinafólki fjölskyldu sinnar hérna í Amsterdam. En við ákváðum á sunnudeginum að reyna að finna okkur einhvern stað þar sem við gætum allir gist saman, meðan við biðum og vonuðum eftir fréttum af húsamálum okkar. Við fundum fyrir hálfgerða tilviljun stúdíóíbúð í miðborginni sem við gátum allir fjórir verið á fyrir ekki svo ofsalega mikinn pening (u.þ.b. 120 evrur nóttin í það heila). Þar vorum við næstu fimm nætur í góðu yfirlæti, meðan við biðum og vonuðum og biðum og vonuðum…

Svo, eins og ég sagði, fengum við húsið okkar (nota bene, þetta er þriggja hæða hús, ekki íbúð) á föstudeginum. Eftir að hafa afgreitt okkar mál við eigandann og fasteignasalann drifum við okkur í IKEA þar sem við eyddum 4-5 tímum og keyptum svona það helsta sem vantaði í íbúðina og herbergin okkar. Dótið átti samt ekki að koma til okkar fyrr en daginn eftir. Við ákváðum samt að reyna að taka forskot á sæluna og buðum tveimur íslenskum krökkum, þeim Sunnu og Atla, sem eru með okkur í bekk, í óformlegt innflutningspartý. Það var frekar rólegt, enda ekkert í íbúðinni. Þurftum að leika af fingrum fram og færðum garðhúsgögn inn í eldhús og einn þurfti að sitja í stiganum því það voru ekki nógu margir stólar. En það var bætt úr þessu á laugardeginum. Þá, eftir að stór og fallegur IKEA sendibíll hafði skilað dótinu til okkar, tjösluðum við saman flestöllum húsgögnunum, buðum Sunnu og Atla aftur í innflutningspartý (formlegt að þessu sinni), elduðum pítur og drukkum veigar að íslenskum sið langt fram eftir öllu. Say no more!

Kannski ég segi ykkur aðeins frá skólanum líka. Hann fer rólega af stað, við mætum ekki nema tvisvar í viku og þá þrjá tíma í senn fyrstu þrjá mánuðina. En það er líka nóg af verkefnum og heimalærdómi með þessu til að halda okkur við efnið. Eftir þessa fyrstu þrjá mánuði fer þetta síðan almennilega af stað, þá mætum við fjórum sinnum í viku og verkefnavinnan tvöfaldast. Þá erum við komin í almennilegan bissness.

Annars er gaman að segja frá því að í þessum bekk eru skráðir 24 nemendur og af þessum 24 nemendum telja íslendingarnir heila 7! Það eru bara tæp 30%! Fyrir utan okkur sjö í þessum bekk eru svo Kári, sem er á annari braut, og annar herramaður sem kominn er töluvert lengra á okkar braut og klárar í febrúar. Þannig að íslendingarnir eru alls níu talsins í þessum skóla.

Hér ferðast fólk gríðarlega mikið á hjólum, enda landið flatt og tilvalið fyrir slíkt. Þannig að við keyptum okkur auðvitað allir hjól. Erfitt að vera hérna hjólalaus allavega. Þetta er mjög fínt, maður nýtur þess að hjóla á milli staða í fersku loftinu, fær að njóta umhverfisins meira en inn í bíl eða rútu, mengar umhverfið ekkert í leiðangrum sínum og fær gríðarlega góða hreyfingu af þessu. Þetta er málið.

Við erum að bíða eftir að fá almennilega nettengingu inn í húsið. Eins og er erum við bara að stela einhverjum bylgjum úr loftinu frá einhverjum óheppnum nágranna sem kann ekki að læsa routernum sínum. Eftir að net tengingin er komin verður meira um blogg frá mér og þá fara líka að koma inn myndir. Búinn að taka nóg af þeim og þær bíða óþreyjufullar eftir að fá að tala hver sínum eitt þúsundum orðum.

Læt þetta duga í bili, þó fyrr hefði verið! En ég get ekki hætt án þess að setja inn nokkrar myndir.

Hollenskir klossar fara mér vel


Reiðhjólatúr


Kampavínið opnað eftir afhendingu hússins


Háhesturinn – Andri litli og Andri stóri

Svo bendi ég fólki á að Andri Eyvinds er búinn að blogga smá pistil frá sínu sjónarhorni á heimasíðu Svarta listans.