Lengi lifi analog hljómurinn!

Ég keypti mér einmitt plötuspilara í dag. Hef lengi ætlað að láta verða af því að kaupa mér einn slíkan. Kíkti því á heimasíðu Heimilistækja og rakst þar á þennan gæðaspilara. Tékkaði svo stöðuna á raftækjaverslunum hér í bæ og komst að því að Geisli er einmitt með umboð fyrir Heimilistæki, svo það gat varla verið heppilegra. Kom svo heim í hádeginu, með spánýjan plötuspilara undir höndum, tengdi hann við magnarann og setti The Best of Simon & Garfunkle á fóninn. Mikið var gaman að heyra Mrs. Robinson leika um hátalarana mína í analog hljómi, eitthvað sem ég hef ekki heyrt í langan, langan tíma.

Ég á heilan bunka af plötum, alveg örugglega hátt í 100 kg af þeim, bæði plötur sem ég hef keypt sjálfur í gegnum árin og svo skildi pabbi auðvitað eftir sig myndarlegt safn. Ekki gengur að eiga allar þessar plötur og engan plötuspilara, onei. Öll þessi tónlsit sem þráir það eitt að fá að gleðja eyru mín og annarra… ég hef það ekki á samviskunni neita þeim um tilverurétt sinn.

En ég var alveg búinn að gleyma því hvað þetta er gaman. Það er alveg sérstök stemning sem fylgir því að taka plötuna úr umslaginu, skella henni á fóninn, koma nálinni fyrir á réttu lagi og heyra lágvært snarkið í vínylnum undir fögrum hljómi tónlistarinnar. Hljómurinn er líka allt annar og skemmtilegri í vínylnum heldur en á stafrænu formi. Þetta er eiginlega bara ólýsanleg og stórlega vanmetin athöfn, að hlusta á plötur, eitthvað sem hefur algjörlega gleymst í hinum stafræna heimi sem 21. öldin er orðin.

Nú mæli ég með að þið dragið upp gömlu góðu plöturnar ykkar, dustið rykið af plötuspilaranum (eða kaupið nýjan ef þið eigið ekki spilara sem virkar, eins og ég gerði) og enduruppgötvið undraheima analog hljómsins.

Lausn við myndagátu #14

Það er annað hvort í ökkla eða eyra með þessar myndagátur. Annað hvort giska því sem næst allir á rétt svar eða þá að örfáir giska á rétt. En það er líka alveg töluverður munur á þáttöku milli erfiðra og auðveldra myndagáta. Þessi var einmitt í léttari kantinum og bárust mér því fullt af ágiskunum. Af þeim 27 ágiskunum sem bárust voru 25 réttar, eða því sem næst réttar. Ekki slæmt það, greinilegt að lesendur mínir eru upp til hópa glöggt fólk. Eða kannski var hún bara svona auðveld…? Það virðist allavega vera voðalega erfitt að finna þennan gullna milliveg, en það hefur nú tekist.

Hér er sem sagt svarið…

Ágiskanir:

Arndís Ósk – Regnhlíf
Aron Smári – Tjald
Bengta María – Regnhlíf
Birkir Brynjars – Regnhlíf
Daði Guðjóns – Regnhlíf
Davíð Egils – Regnhlíf
Diddi og félgara hjá Samskip – Regnhlíf
Einir – Regnhlíf
Emmi – Regnhlíf
Gísli Stefáns – Regnhlíf
Haffi Halldórs – Regnhlíf
Hannes Eiríks – Regnhlíf
Hlynur Ágústs – Regnhlíf
Jóna Heiða – Regnhlíf
Óli Berry – Regnhlíf
Pétur Steingríms- Regnhlíf
Raggi Ben – Regnhlíf
Rósa Gunn – Regnhlíf
Siggi Björn – Regnhlíf
Sigrún Arna – Regnhlíf
Sigurjón Viðars – Úr
Sóley – Regnhlíf
Sonja Dögg – Regnhlíf
Sæþór Á – Regnhlíf
Tóta – Sólhlíf
Valur Smári – Regnhlíf
Þórir Ólafs – Regnhlíf

Tóta sagði reyndar sólhlíf, en ég held ég láti það nú sleppa. Regnhlíf/sólhlíf. Póteitó/pótató. Ég get skilið tjald-ágiskunina hjá Aroni, en úrið sé ég ekki… kannski hefur Sigurjón verið eitthvað frústreraður og giskað bara eitthvað út í loftið. Hvernig í ósköpunum sér hann annars úr út úr þessu?

Nýtt og gamalt

Þá er maður byrjaður að vinna í loðnunni á fullu, sem þýðir að maður er byrjaður að hlusta á nýja og spennandi mússík á fullu. Keypti mér nýjan og fínan iPod þegar ég var í Bandaríkjunum og nýtist hann sérstaklega vel á stundum sem þessum. Það sem er að heilla mig mest þessa dagana af nýju efni er hljómsveitin The Fratellis. Hljómsveitina skipa þremenningar frá Skotlandi og spila þeir sannkallað gleði- og stuðrokk. Maður heyrir það strax á tónlistinni að þeir hafa virkilega gaman af því sem þeir eru að gera. Tónlistin er svolítið í legg við hljómsveitir eins og Franz Ferdinand, Arctic Monkeys og The Hives, en hefur samt sinn eigin hljóm og stíl, svolítið fjörugri stemmning yfir þessu hjá þeim. Þeir gáfu út frumraun sína í fyrra, plötuna Costello Music, sem ég held varla vatni yfir þessa dagana. Ég heyrði fyrst í þessari hljómsveit þegar ég sá myndbandið við lagið Chelsea Dagger, en einnig hafa þeir gert myndbönd við lögin Henrietta og Whistle for the Choir. Mæli eindregið með þessu öllu saman. En annað af tveimur lögum vikunnar þessa vikuna er hins vegar lagið Creepin Up the Backstairs.

Hitt lag vikunnar er svo með lopahúfuberandi söngfuglinum sem kennir sig við illa teiknaðan strák, eða Badly Drawn Boy. Gamalt og gott lag sem ég fékk á heilann aftur um daginn eftir langan tíma í gleymsku. Þetta er einmitt fyrsta lagið sem ég heyrði með honum og held ég bara fyrsta lagið sem flestir heyrðu með honum… s.s. fyrsta lagið sem vakti einhverjar vinsældir frá honum. Þetta er auðvitað lagið Once Around the Block.