Í tilefni dagsins

It’s The Great Pumpkin Charlie Brown

Pottar og sund í morgunsárið

Ég fann ágætis ráð til að sporna við áhyggjum mínum um að ég sé að verða gamall. Í morgun, eftir vinnu, kíkti ég neflinlega í pottana upp í sundlaug með öllum gömlu köllunum. Gömlu karlarnir kíkja alltaf milli hálfsjö og átta og marínera sig þar fyrir átök dagsins. Ég held reyndar að það sé fimmtíu og fjögurra ára aldurstakmark þarna á morgnanna, enda yfirleitt ekki hræða sem lætur sjá sig þarna nema þeir séu vel farnir að slaga í eftirlaunaaldurinn. Og pottarnir eru karlaveldi á morgnanna, það lætur ekki ein einasta kona sjá sig þarna. En þrátt fyrir ungan aldur tókst mér að smeygja mér inn um dyrnar og í gegnum sturtuklefann óáreittur og fékk að breiða úr mér í heitum potti með gömlu köllunum. Mér leið eins og ungabarnir hreinlega og áhyggjur mínar um að ég sé að verða gamall hurfu eins og hendi væri veifað. Ég á langt í land með að ná þessum jöxlum.

Ég fékk einn pott þarna út af fyrir mig nánast, þar til einn ófélagslyndur karlmaður á eldri árum (hann settist ekki í hina pottana sem voru fullur af spjallglöðum körlum, svo ég leyfi mér að kalla hann ófélagslyndan) kom og settist hinumegin í pottinn hjá mér. Hann bauð góðan daginn, kveikti á nuddinu og byrjaði að baða út öngum og gera alls konar morgunæfingar… í pottinum. Hann var meira að segja farinn að gera armbeygjur á bakka pottsins þarna þegar best lét. Það var kannski þess vegna sem hann settist ekki hjá spjöllurunum, hann vildi ekki trufla þá með morgunleikfiminni. Þetta raskaði auðvitað ró minni lítillega, en mér fannst þetta bara meira fyndið en angrandi. Maður verður víst að hlíta reglum gamlingjanna þarna, þar sem þetta er jú þeirra yfirráðasvæði svona árla morguns.

Ég entist nú ekki lengi, frekar en vanalega í þessum pottum. Ég hef ekki sama þol og þessir eldri menn þegar kemur að því að liggja í heitu vatni til lengri tíma, enda er húð mín ekki eins leðruð og hitaþolin og þeirra. Þetta eru allt saman þaulvanir pottamenn sem gætu eflaust legið heilu dagana í pottunum án þess að svitna. En ég fæ yfirleitt nóg eftir svona kortér eða svo. Ef ég hef einhvern með mér til að spjalla við þarna úti þá endist ég yfirleitt lengur, en einn endist ég yfirleitt ekki lengi. Þannig að þegar ég fór upp úr pottinum voru allflestir karlarnir ennþá þar sem voru þegar ég kom út… og þeir eru þar eflaust enn einhverjir.

Á leiðinni aftur inn í sturtu blasti við mér tær og freistandi sundlaugin. Mér þykir alveg ómótsæðilegt að stinga mér í laugina þegar það eru fáir sem engir í henni, freisting sem ég stenst yfirleitt ekki. Svo ég dýfði mér út í og fékk mér smá sundsprett áður en ég hélt heim á leið.

Maður verður að gera þetta oftar svona snemma á morgnanna. Þetta er vanmetin dægradvöl og verulega hressandi.

Þetta hvíta ógeð…

Mér stóð ekki alveg á sama þegar ég leit út um gluggann í morgun og sá fannhvíta jörð og frostrósir á rúðunni. Veturkonungur gerir vart við sig snemma í ár, um svipað leiti og í fyrra reyndar. En í fyrra var þetta nú öllu verra samt, þar sem maður komst ekki út úr dyrum eftir fyrsta sjófall vetrarins. Við vorum í einhverja tvo tíma að koma bílnum úr þessum skafli. Þannig að maður ætti kannski ekki að vera kvarta of sáran yfir þessari litlu snjóslæðu sem lagðist yfir jörðina í dag. Það snjóaði reyndar í allan, en það var svo laust í sér eitthvað að það er nánast að mestu farið núna. Það situr samt eitthvað eftir af þessu og göturnar eru flughálar eins og er, enda hitastigið verið við frostmark í allan dag. En jæja, maður býr á Íslandi svo það þýðir lítið að bölva þessu. Það fylgir því víst snjór að búa norður í Atlantshafi.

En hvað um það, snjór er bara snjór. Og síld er bara síld. Vertíðin gengur fyrir sig með glæsibrag. Komin vika núna samfleygt. Reyndar hitti svo skemmtilega á að við byrjuðum ekki fyrr en upp úr hádegi bæði laugardag og sunnudag, svo ég komst aðeins út um helgina. Var nú samt bara stutt bæði kvöldin, enda ekki í stuði fyrir neina heilsubresti í vinnu þar sem ég þarf að vera á varðbergi í 12-14 tíma. Annars er maður farinn að venjast þessari vinnu, enda ekki erfið vinna. Stend og læt sjó og síld flæða í kar, ísa í karið og skipti svo um það þegar lyftarinn tekur það. Svo endurtekur þetta sig aftur og aftur. Gleðin er ofsaleg meðan á þessu stendur.

Ég er líka kominn með “síldaraugun” af öllu þessu síldarglápi. Ef ég loka augunum, þá blasir við mér síld bak við augnlokin. Stundum þarf ég ekki einu sinni að loka augunum, hún birtist bara allt í einu í lausu lofti fyrir framan mig augnabliki áður en hún hverfur svo aftur. Þetta gæti gert mann klikkaðan til lengdar… en sem betur fer er ég ekki kominn með síldartremma ennþá. Síldin hefur ekki heimsótt mig í draumalandið ennþá. Þegar það gerist er öll von um heilbrigt geð úti, þá er maður bara í vinnunni 24/7. Síld fyrir framan mann í vinnunni, síld í augunum á manni í frítímanum og svo allt morandi í síld í draumum mans. Þetta hefur komið fyrir mig á loðnunni og er ansi pirrandi því þá fær maður aldrei frið frá vinnunni!

Ég náði að redda mér iPoddi sem virkar. Sem betur fer, því þetta útvarp var að gera mig vankaðan. Ekki nóg með það að maður þurfti að hlusta á leiðinlega, formúleraða útvarpsdagskrá allan liðlangan daginn, heldur þurfti maður líka að sætta sig við lélegt útvarpssamband þarna innan veggja Vinnslustöðvarinnar. Stundum nær maður meira að segja bara Bylgjunni og Rás 2 og á réttum tímum sólarhrings er það nóg til að ganga fram af manni. En poddinn lengi lifi! Hvernig hélt maður eiginlega geðheilsunni þarna áður en hann kom til sögunnar? Gústaf lét mig hafa iPodd í vor sem félagi hans hafði sagt honum að hann mætti eiga ef hann gæti lagað hann. Gústaf fól mér að kíkja á hann og athuga hvað ég gæti gert fyrir hann, en á þeim tíma var ekkert hægt að gera, hann virtist bara vera ónýtur. Ég prófaði svo að opna hann um daginn til að skoða hann að innanverðu og prófaði síðan að stinga honum í samband laugardaginn, bara til að athuga hvað mynd gerast. Og viti menn… hann snarvirkar bara! Mikil gleði greip auðvitað um sig og síðan hefur lífið verið eintóm hamingja. Guð var í góðu skapi þegar hann skapaði iPoddinn!

Til að fela hitt og þetta

Hmmm… ég á þessa fínu bloggsíðu sem ég hef ekki uppfært í rúma viku núna. Ég ætla ekki að segja ykkur að ég hafi ekkert að segja, enda leiðist mér fátt meira en að lesa blogg frá fólki sem segir mér að það hafi ekkert að segja. Ef þið hafið ekkert að segja, segiði þá ekkert. Betra er að þegja en frá engu að segja. Ég hef svo sem frá nægu að segja en ég hef bara ekki nennt að standa í því að blogga miðað við það hvernig nettengingin mín hefur látið síðustu vikurnar. En nú er allt komið í lag á þeim fronti, símalínan mín er komin aftur yfir til Vodafone og ég er laus undan haldi Símadjöfulsins. Oh, happy day! Get nú samt ekki sagt að ég sé ánægður með hraðann ennþá, hann var mun betri áður en allt þetta vesen hófst, fyrir rúmu ári síðan. Það á kannski eftir að breytast eitthvað, þarf að athuga þetta betur ef ekkert breytist. En tengingin er allavega stabíl og fín núna og ég þarf t.d. ekki að skipta um router lengur til að blogga. Þvílíka endemis vitleysan sem það var nú! Þetta helvítis ADSL sjónvarp setti allt netsamband hjá mér á annan endann, en nú er sú martröð loksins á enda. Ég er kominn með Enska Boltann yfir á Digital Ísland og þarf því ekki lengur á þessu ADSL sjónvarps rusli að halda lengur.

Annars get ég líka sagt frá því að ég er byrjaður að vinna á síldarvertíðinni í Vinnslustöðinni. Ég ákvað að bíða eftir henni eftir að ég hætti á Upplýsingamiðstöðinni um miðjan síðasta mánuð. Í millitíðinni hef ég verið að vinna svolítið sjálfstætt hérna heima fyrir, eins og t.d. í útikertagerð og öðru eins, auk þess sem ég hef auðvitað verið niðrá Café Maria á kvöldin og um helgar. Þannig að maður hefur alveg haft nóg fyrir stafni. Síldin byrjaði núna á þriðjudaginn í þessari viku og bjartsýnustu menn spá því að hún gæti jafnvel teygst alveg fram að jólum. Ef svo verður þá verð ég að hætta snemma, áður en vertíðinni lýkur, því ég og mamma erum að fara til Bandaríkjanna í desember og verðum þar yfir jólin. Við leggjum af stað út þann 9. desember og verðum hjá systur minni og manninum hennar í Los Angeles fram í byrjun janúar. Þó mig langi auðvitað að vera hérna heima yfir jólin þá verður auðvitað mjög gaman að fara út til BNA. Ég hef ekki komið þangað síðan sumarið 1992 og ekki verið þar yfir jólin síðan 1989. Svo það er alveg kominn tími á að maður kíki í heimsókn vestur um Atlandshafið aftur.

Ég skulda ykkur víst tvö lög vikunnar þar sem ég hafði ekki þolinmæði í að uppfæra það í síðustu viku sökum slaks ástands nettengingarinnar. Þeir sem fylgjast eitthvað með tónlistarlífi hér á landi hafa tekið eftir því að þessa dagana er Airwaves hátíðin í gangi og allt sem viðkemur tónlist snýst í kringum þessa hátið eins og stendur. Það er alveg sama á hvaða útvarpsrás maður stillir, það eru allir að tala um Airwaves og hvaða bönd eru að spila hér og þar og hvað sé mest spennandi að sjá o.s.frv. Þar sem þið getið fengið fylli ykkar og rúmlega það af nýrri og spennandi mússík í kringum þessa hátíð ætla ég að kántera það aðeins og bjóða upp á tvö gömul og góð lög sem ættu að hressa jafnvel hina aumustu sál. Fyrra lagið rifjaðist upp fyrir mér er ég heyrði það í My Name Is Earl þætti um daginn, gamalt og gott lag með Steve Miller Band sem heitir Take the Money and Run. Hitt lagið er svo eitt af mínum all-time uppáhalds lögum, lagið Coffee & TV með brit-rokkurunum í Blur. Meiriháttar lag og ekki var myndbandið við það síðra; mjólkurferna sem flúði að heiman og lenti í alls konar ævintýrum í stóru borginni.

Jæja, vinna kl. 3 í nótt. Verst að ipoddinn minn er dauður. Hann dó rétt um það leiti sem vaktin var að byrja síðustu nótt. Frábær tímasetning! Ég varð að láta mér nægja eldgamalt og hálfónýtt útvarpsheddsett sem ég er búinn að eiga síðan ég var í sláttugenginu hér forðum daga. Ég fann það upp í Dalabúi á sínum tíma eftir að einhver hafði skilið það eftir. Það var í einhverju ólagi en ég náði að laga það koma því í áhlustanlegt stand. Síðan þá hef ég þurft að hafa mikið fyrir því að halda því gangandi og það gengur enn, þó það sé nú enginn frábær hljómur í því. Held að þetta tæki sé a.m.k. 15-16 ára gamalt. En það er þó betra en ekkert. Kaupi mér bara nýjan podda í USA í desember og mæti svo galvaskur með hann á loðnuvertíðina í janúar! Fínt plan.

Eitt að lokum. Bloggsíða þessi varð 3ja ára síðastliðinn laugardag. Mikið er tíminn fljótur að líða. Skál fyrir því!

Tunguliprir leiðtogar

„There are known knowns. There are things we know that we know. There are known unknowns. That is to say, there are things that we know we don’t know. But there are also unknown unknowns. There are things we don’t know that we don’t know.“

- Varnarmálaráðherra Bandaríkjanna, Donald Rumsfeld, reynir að útskýra stríðið gegn hryðjuverkum.

„I ran on a political philosophy. I’m not changing my political philosophy. I am who I am prior to – the same guy after the election, prior to the election. That’s just who I am and how I intend to lead this country.“

- George W. Bush, Bandaríkjaforseti, reynir að útskýra það að hann sé sami maður í dag og hann var áður en hann varð forseti.

Þessir menn kunna varla að tjasla saman setningum og koma þeim almennilega frá sér nema þær séu skrifaðar af aðstoðarmönnum þeirra og settar á blað eða birtar á prompter fyrir framan þá. Svo eiga þessir menn að heita leiðtogar hins frjálsa heims og eiga að tala fyrir hönd voldugasta stórveldis í heiminum! Hvernig má það vera að þessir menn komust til valda þarna? Og ekki bara einu sinni, heldur tvisvar!! Ég verð meira og meira forviða á þessu með hverjum deginum sem líður.

En það er nú alveg hægt að hlæja að þessum ösnum, enda get ég ekki fyrir nokkra muni tekið þá alvarlega. Bush lítur alltaf út eins og retarður þegar ég sé hann í sjónvarpinu. Alltaf með sama klúless svipinn, eins og hann sé alltaf að hugsa „hvernig í fjandanum fór ég eiginlega að því að komast í þessa stöðu?“ Sem betur fer fær hann ekki að sitja annað kjörtímabil og það eru ekki nema tvö ár eftir af þessum sirkus. Eftir það geta Bandaríkjamenn loks séð fram á bjartari tíð með vitsmunaveru í forsetastóli sínum. Arftaki hans getur allavega ekki orðið verri kostur, sama hver það er. Það held ég að sé bara ekki nokkur lifandi leið, hvort sem hann verður repúblikani eða demókrati. Annars er illt í efni!

Beck Hansen og Andagiftin

Meistari Beck Hansen var að gefa út nýja plötu. Platan kom út í gær og ber nafnið The Information og kemur hún út rétt rúmlega einu og hálfi ári eftir að síðasta plata hans, Guero, kom út. Guero var platan þar sem Beck sótti aftur í rætur sínar, fór aftur að bræða saman ýmsar tónlsitarstefnur og feta ótroðnar slóðir í tónlist sinni, líkt og hann gerði á fyrstu plötum sínum. Þessi nýja plata er sjálfstætt framhald af Guero, hann heldur áfram tilraunastarfsemi sinni í stúdíóinu og útkoman er alveg einstaklega skemmtileg. Reyndar finnst mér þessi plata nokkuð tormeltari og erfiðari í hlustun svona í fyrstu heldur en Guero. Guero rann auðveldlega í gegn og greip mann strax eftir fyrstu hlustun, en þessi þarfnast örlítið meiri einbeitningu og þolinmæði, eins og vill oft vera með góðar plötur. En hún verður betri og betri eftir hverja hlustun og eftir að maður er búinn að renna henni nokkrum sinnum í gegnu er maður alveg orðinn háður henni. Það eru auðvitað nokkur lög þarna sem grípa mann alveg strax við fyrstu hlustun, eins og fyrra lag vinunnar að þessu sinni, lagið Cellphone’s Dead. Mjög skemmtilegt lag sem minnir mig örlítið á lagið Hell Yeah af Guero. Ekki slæmu lagi að líkjast.

Seinna lag vikunnar er svo af nýju plötunni með Muse. Ég var einhverra hluta vegna búinn að afskrifa Muse eftir síðustu plötu þeirra. Veit ekki af hverju, en ég hafði það á tilfinningunni að þetta væri bara búið hjá þeim eftir Absolution, þó sú plata hafi verið nokkuð góð. Eftir að hafa rennt tvisvar yfir nýju plötuna fannst mér sem ég hefði haft rétt fyrir mig með þá ályktun, en eftir nánari hlustun kom annað í ljós. Hljómsveitin er farin að taka meiri áhættu í tónlistarsköpun sinni. Á köflum er hljómveitin mun poppaðri á þessari plötu en þeir hafa verið áður, eins og í laginu Supermassive Black Hole. En á sama tíma er tónlist þeirra líka orðin mun prógressívari. Það á sérstaklega við um seinni helming plötunnar, þar sem þeir fara út í þyngri og alvarlegri tóna en þeir hafa verið í áður. Þetta heyrist best í laginu Knights of Cydonia, sem er að mínu mati eitthvað albesta lag með hljómsveitinni sem ég hef heyrt. Frábært lag sem ætti engan sannan Muse aðdáanda að svíkja.

Í lokin er svo hér alveg stórskemmtilegt myndband um orustu hljómplötuumslaganna. Þetta tekur smá tíma að hlaðast en er líka alveg þess virði. Tékkið á þessu!

Yndislegt! :)

Hvert á ég að láta alla þessa diska?!

Ég ákvað í vikunni að ráðast á gamla geisladiskasafnið hans pabba og hirða úr því það sem ég vildi eigi og bæta því inn í mitt eigið safn. Pabbi var samt alltaf hrifnari af gömlu kassettunum, enda var hann með endemum vanafastur og var oftast frekar tregur að tileinka sér nýjar tæknibreytingar, hvort sem það voru geisladiskar, DVD diskar, stafrænar myndavélar eða eitthvað annað. Hann kunni alltaf best við „gamla góða“ dótið. En þrátt fyrir það þá var hann kominn upp á lagið með að kaupa sér mússík á CD, enda gæðin margfalt betri og auðveldara að hoppa á milli laga. Hann átti ekkert geypilegt safn, en það voru allavega 60-70 diskar sem tilheyrðu því. Þarna var að finna næstum því allar Bítlaplöturnar, Elvis Prestley, Chuck Berry, The Hollies, Shadows og ýmislegt annað 60s og 70s rokk. Nokkrar góðar kántrí plötur voru þarna líka (mun færri góðar þó heldur en slæmar), eins og Willie Nelson, Johny Cash og Kenny Rogers. Allt saman afbragðsgóðar plötur sem vert er að eigna sér. Svo voru líka heilar 7 plötur með Gylfa Ægis, en Gylfi og Pabbi voru gamlir kunningjar og var Gylfi vanur að senda pabba plöturnar sínar. Gylfi Ægisson er snillingur og þessar plötur eru algjört gersemi.

Ojæja, ég hirti þarna einar 43 plötur sem eiga eftir að sóma sig vel í mínu safni. En mig vantar pláss fyrir þetta allt saman, þar sem geisladiskarekkarnir mínir eru allir að verða fullir. Þegar ég var útí Bandaríkjunum sumarið 1992 keypti ég mér þrjá 30 diska rekka frá Case Logic, mjög nettir og fínir rekkar sem ég kann vel við. Síðan þá hef ég alltaf getað fundið alveg eins rekka hérna á Íslandi og hef bætt við mig nokkrum rekkum í gegnum árin, svo ég sé nú með samsvarandi geisladiskarekka fyrir allt safnið mitt. Ég á núna tólf rekka talsins sem eru alveg að verða fullir og sé ég ekki fram á að þessi viðbót frá pabba passi í það litla pláss sem ég á eftir, því ég á fleiri nýja diska sem ég er ekki ennþá búinn að koma fyrir í rekkanum. Svo nú á ég fleiri diska en ég á pláss fyrir í þessum rekkum.

Ég hringdi þess vegna í Skífuna í dag, þangað sem ég hef yfirleitt fengið þessa rekka áður, en þeir hjá Skífunni tjáðu mér að þeir væru ekki eingöngu hættir að selja þessa rekka… þeir væru hættir að selja geisladiskarekka yfir höfuð!! Er ekki allt í lagi? Langstærsta hljómplötuverslun landsins selur ekki geisladiskarekka! Hvað á fólk þá eiginlega að gera við alla geisladiskana sem það kaupir hjá þeim? Þvílík og önnur eins vitleysa!

Ég hringdi einnig í Elko og BT og fékk sama svar… engir geisladiskarekkar. Mér var bent á að hringja í Ikea, en af því sem ég hef séð hjá þeim þá eru þeir bara með einhverja voða fansí rekka úr mahoganí-við eða einhverja forláta tveggja metra háa geisladiskastanda úr áli. Mig langar ekkert í svoleiðis. En ég fann þetta svo að lokum á Amazon.com á $7 stykkið og pantaði mér 4 rekka, svo ég þurfi alveg pottþétt ekki að hafa áhyggjur af þessu plássleysi aftur í nánustu framtíð.

En hvernig ætli standi á því að það sé varla neins staðar hægt að fá geisladiskarekka lengur? Halda söluaðilar að plötusala hafi farið svona hrapandi síðustu ár, eftir tilkomu Internetsins? Það er reyndar algjört kjaftæði, því þvert á móti hefur plötusala aukist til muna eftir að fólk fór að kynna sér efni á netinu. Fólk hlustar á netinu og kaupir svo það sem því líkar. Samkvæmt viðskiptablaðinu seldust á íslandi 100.000 plötum meira á síðasta ári heldur en árið 2004 og búast þeir við enn meiri aukningu í ár. Það er þá líka eins gott að hljómplötusöluaðilar fari að selja einhverja rekka svo fólk geti haldið almennilega utan um alla geisladiskana sína!