Tími til kominn!

Svona er kaldhæðnin skemmtileg stundum. Ég er ekki fyrr búinn að væla yfir því hérna að “mín” lið vinni aldrei vítaspyrnukeppni, að Holland tekur sig bara til í næsta leik og vinnur Svíana í vító! Það var svo sannarlega skemmtileg tilbreyting að vera sigurmeginn í þetta skipti. Það sem var furðulegast við þetta allt saman er að ég fann ekkert til með Svíunum og þeirra áhangendum, þó ég kunni alls ekkert illa við þá. Ég bjóst við samúðarverkjum frá mér í þeirra garð, en svo var ekki … ég gat ekki verið ánægðari, enda andskotans tími til kominn! Holland hafði líka dottið út í vítaspyrnukeppni á síðustu 4 stórmótum sem þeir hafa tekið þátt í svo þeir áttu þetta alveg skilið. Karma bara Þeir komust ekki á HM síðast svo þeir eiga harma að hefna fyrir það líka. Ég spái Hollandi og Tékklandi í úrlist og vona svo að Holland vinni þetta. Þó er ég skítsmeikur við Tékkana …

En meira af kaldhæðni varðandi þetta mót. Ég var að vinna alla síðustu helgi og sá bara einn leik úr 8-liða úrslitunum í fullri lengd, Portúgal v. England. Svo kom helgin, brjálað að gera í vinnunni og ég rétt náði síðustu mínutunum af hinum leikjunum. Síðan kemur tveggja daga frá frá boltanum, einmitt þegar ég á frí á kvöldin og svo eru undanúrslitin á morgun og fimmtudag, einmitt þegar ég á að vera vinna. Dæmigert. Og úrslitaleikurinn er náttúrulega á sama tíma og Metallica tónleikarnir. En það kemur mót eftir þetta mót. Kannski maður fari bara hreinlega til Þýskalands eftir 2 ár, svo maður missi nú alveg örugglega ekki af neinu!

Búið að slá af tónleikum David Bowie á Hróaskeldu þetta árið. Hann er víst eitthvað veikur kallinn og læknar hans ráðlögðu honum að hætta við. En það er svo sem úr ýmsu öðru að velja þarna úti fyrir hátíðargesti, en leiðinlegt að missa eitt stærsta númerið.

Eitt af þeim böndum sem verða þarna þetta árið, sem ég myndi setja ofarlega á “to see” listann minn ef ég væri staddur þarna, er hljómsveitin Kings of Leon. Þeir gáfu út sína fyrstu plötu á síðasta ári, Youth & Young Manhood, sem ég tel vera eina bestu plötu síðasta árs. Einfalt, basic fílgúdd rokk, auðmelt og aðgengilegt en samt engin klisja. Lag vikunnar ætla ég að hafa með þessu bandi og heitir það Joe’s Head. Soldið skemmtilegur texti í þessu lagi …

Hef ekkert að segja um þessar forsetakosningar, því mér er svo ofboðslega sama eitthvað. Kaus nú samt, til að sýna lit og til að nýta mér þau réttindi sem ég hef. Þannig er það yfirleitt, sama hvað ég reyni að mynda mér skoðanir varðandi þjóðfélagsmál, svona svo ég líti ekki út eins og fáviti þegar umræður snúa að pólitík eða álíka umræðum, þá er mér innst inni alltaf jafn sama um þetta. Reyni að sýna áhuga á yfirborðinu en get bara ómögulega haft gaman af þessu! Svo þegar ég segi að mér sé alveg sama segja blóðheitir fylgjendur og unnendur þjóðfélagsmála “Þér getur ekki verið sama! Þú hlýtur að hafa skoðun! Þetta kemur þér við!”. Sorry, mér gæti bara ekki verið meira sama. “Whatever shall be shall be”, eins og einhver sagði svo göfuglega. En þetta er ekki alltaf svona, segi það ekki. Ef mér finnst eitthvað koma mér beint við þá skipti ég mér auðvitað af því. Ég á það alveg til að taka mér afstöðu, berjast fyrir málstaðnum og skipta mér af því sem er að gerast í kringum mig þegar mér finnst þannig bera að. En annars læt ég hlutina í kringum mig bara gerast eins og þeir gerast og tek á afleiðingum þess eins og hverju öðru. Þangað til eitthvað breytist í þeim málum og ég fer að hafa einhvern áhuga á þessu, læt ég mér bara líða vel hérna í afskiptaleysi minni Þetta endar alltaf á sama stað hvort eð er.

Some things never change

Ítalía tapaði fyrir Brasilíu í úrslitaleik HM’94. England tapaði fyrir Þýskalandi í undanúrslitum EM’96. Holland tapaði fyrir Brasilíu í 16 liða úrslitum HM’98. ÍBV tapaði fyrir Keflavík í úrslitum birkarkeppninnar 1998. Manchester United tapaði fyrir Arsenal í leiknum um góðgerðarskjöldinn 2003. Allir réðust þessir leikir í vítaspyrnukeppni og í öllum tilvikum hélt ég með liðinu sem tapaði. Þetta eru svona þeir leikir sem ég man eftir í augnablikinu þar sem mitt lið tapar í vítaspyrnukeppni (eru eflaust fleiri) og þar varð engin undantekning á í kvöld. England tapaði fyrir Portúgal. Mitt lið vinnur ALDREI vítaspyrnukeppni, allavega man ég ekki eftir því að það hafi gerst. Vítaspyrnukeppnisstress er líka einhver ógeðslegasta og óþæginlegasta tilfinning sem ég veit um. Étur mann alveg upp að innan, hægt og rólega. Þetta er svona eins og langur, kvalafullur dauðdagi, sérstaklega þar sem mitt lið tapar alltaf! Þetta er ekki bara svona í raunverulegu lífi, heldur tapa ég meira að segja alltaf vítaspyrnukeppnum sem ég lendi í þegar ég spila leikinn Championship Manager! Þannig að þetta er greinilega bara einhver bölvun!

Andskotans … ég hef ekki verið svona stressaður í mörg ár! Og að tapa þessu svona dramantískt, að klifra svona hátt upp tilfinningaskalann og hrapa svo niður hann aftur langar leiðir getur ekki verið gott fyrir sálina. Ég hélt ég væri búinn að ná tökum á tilfinningum mínum varðandi íþróttastress, en annað kom á daginn. Ég þarf greinilega að æfa þessa “fjarlægjunartækni” eitthvað betur. Það eina sem var gott við þetta var að sjá Man Utd manninn, Cristiano Ronaldo komast áfram. Hann er snillingur og á allt gott skilið. En nú er það bara Holland. Þeir unnu Letta í gær og Tékkarnir tóku Þjóðverjan, sem er ekkert annað en gott mál. Sé ekki að ég geti haft neinar svakalegar taugar til annars liðs en Hollands héðan af og ef þeir detta út þá er víst að ég horfi ekki á restina af keppninni af sömu innlifun. Áfram Holland, andskotinn hafi það!!

Deep Purple voru svakalegir! Þeir virðast ekkert ætla að láta aldurinn segja neitt til sín. Eru að skríða í 60 ár en eru ennþá fullir af orku og það var greinilegt að þeir höfðu gaman af því að vera komnir aftur “on the road”. Þeir tóku svona öll sín helstu lög auk nokkurra nýrra laga og allt var þetta bara helvíti gott! Tóku að vísu ekki Child in Time, sem er að mínu mati, og flestra held ég bara, þeirra meistarastykki. En Ian Gillan syngur svo svakalega í þessu lagi or reynir svo á raddböndin að hann segist vera orðinn allt of gamall til að taka þetta á öllum tónleikum. Það myndi bara bitna á hinum lögunum. Af hverju endar hann þá ekki bara á þessu lagi? Allaveg, fínir tónleikar og vel peninganna virði.

Ég keypti mér nýjan síma á þriðjudaginn síðasta. Hinn síminn var orðinn nánast ónýtur. Var ekki hægt að hlaða hann lengur (þurfti alltaf að hlaða batteríið í öðrum síma) og hann var farinn að hljóma eins og illa stillt útvarp. Það var farið að surga í honum, stundum svo mikið að ég gat ekki einu sinni skilið það sem fólk var að segja við mig. Og svo tóku sumir takkar bara upp á því að hætta að virka stundum, enda síminn gengið í gegnum margt svo sem. En já, keypti mér þennan fína síma, Nokia 6610i. Myndavélasími, en myndavélin er svo sem ekki upp á marga fiska ;P Bjóst svo sem ekki við því heldur fyrir þennan pening. En ég var heldur ekkert að kaupa mér myndavél … var fyrst og fremst að kaupa mér síma. Svo ætlaði að kaupa mér snúru til að tengja hann við tölvuna svo ég gæti fært myndir og svoleiðis á milli. Snúran kostaði hins vegar litlar 6.000 krónur, sem ég var ekki alveg að gúddera. Ég kíkti á eBay og fann svona snúru þar á 1.200 kall. BLESSAÐUR! Helvítis okursamfélag er þetta. Fákeppnin héra er skömmustuleg! Minnir mig á þegar ég ætlaði að kaupa nýtt batterí í laptoppinn minn. Gat bara keypt það á einum stað á landinu og það átti að kosta 25.000 kall. Svo fann ég alveg eins batterý á netinu fyrir litlar 6.000 krónur. Gaman af þessu!

Talandi um síma … nýjustu rannsóknir sýna fram á að unglingsstúlkur í Svíþjóð eyða allt upp í 3 klst. á dag í að senda og lesa SMS, og ég held það sé ekkert minna um þetta hérna á Íslandi. Þetta er geðveiki! Þetta getur ekki verið heilbryggt. Get ekki ímyndað mér að þetta fólk eigi eftir að hafa góða samskiptahæfileika þegar það verður eldra. Upprennandi kynslóð verður sem sagt öll voðalega inn í sér og getur ekki tjáð sig nema á rafrænan máta. Lenti einvherntíma í partýi þar sem voru tvær unglingsstúlkur sem sátu saman í sófa. Samtal þeirra var eitthvað á þennan veg:

- “Omægaaad! Ég verð að segja þér soldið sem gerðist í dag!”

- “Haaa? Ka’skeði?!”

- “Ég eillega vil ekki segja þa héddna.”

- “Akkurr’ekki?”

- “Allt of mikið af fólki.”

- “Ok, sendu mér þá bara essemmess!”

- “OK!”

Og svo sátu þær þarna, hlið við hlið í sófanum og kepptust af miklum móð við að senda hvorri annari skilaboð! Það þarf að banka aðeins í hausinn á svona liði!

En ég er farinn … í fýlu. Nei annars, ég nenni ekki að svekkja mig yfir þessu meira. Búið og gert. “Svona er þetta bara”, eins og það segi manni eitthvað

Allavega, bles!

Drama 101

Jæja, Ítalir bara úr leik! Þeir geta svo sem sjálfum sér um kennt, voru alls ekki að spila vel á þessu móti. Liðið lagði mest upp úr varnarleik og sótti fyrir vikið lítið. Lið sem sækja ekki skora ekki og lið sem skora ekki vinna ekki leiki. Svo einfalt er nú það. Það var nú samt leiðinlegt að horfa upp á greyið Cassano fara væla eftir að hann skoraði í blálokin og breytti stöðunni í 2-1, en allt til einskins. Þeir voru búnir að frétta af úrslitum Dana og Svía (2-2) og héldu ekki aftur af tilfinningum sínum. Þetta kallar maður alvöru drama! Svo sem ekkert nýtt fyrir Ítalina, þar sem þeir eru svolitlar dramadrottningar í sér Sumir eru meira að segja svo svekktir og fúlir yfir þessu að þeir svara ekki einu sinni í símann! Ég hef alltaf haldið með Ítölum en einhvernvegin aldrei haft veikari taugar til þeirra en á þessu móti, enda voru þeir ekki að spila neitt voðalega skemmtilegan fótbolta. Held mun meira með Hollandi, á eftir mínu aðalliði, Englandi. Vona að Holland takist að komast upp úr riðlinum. Skíthræddur um að þýska heppnin geri góða hluti á móti Tékkum, sem þegar eru búnir að tryggja sér efsta sætið í riðlinum og geta leift sér að hvíla nokkra lykilmenn. Vona bara að Tékkarnir spili þetta af alvöru og baki þessa helvítis Þjóðverja! En ég missi víst af leikjunum á morgun. Deep Purple eru að spila annað kvöld, en það eru ágætis skipti svo sem

Hin árlegu Darwin Verðlaun hafa verið afhent þetta árið. Fyrir þá sem ekki vita, þá eru þetta verðlaun fyrir vitlausustu og fáráðnlegustu dauðdaga ársins. Get svo sem ekkert útskýrt það betur en það en þið getið lesið um verðlaunin hér og hér eru svo verðlaunin þetta árið.

Ég tók þessar (1 2 3) panorama myndir af sólsetrinu í gær. Langt síðan ég hef séð svona sjúklega flott sólsetur hérna! En það var bara fyrir algjöra tilviljun, sem ég fattaði ekki fyrr en í dag, að í gær voru einmitt sumarsólstöður, sem sagt lengsti dagur ársins. Og þar sem þessar myndir voru teknar bara rétt eftir miðnætti má segja að ég hafi náð að festa “lengsta móment” ársins á filmu

John Frusciante var að gefa út nýjan diski í dag, The Will to Death. Ég var reyndar búinn að fá hann af netinu fyrir 2 vikum og hef verið að hlusta svolítið á hann upp á síðkastið. Hann er mun tormeltari en seinasti diskur hans, Shadows Collide with People, sem kom út í ferbrúar sl., en hann vinnur heldur betur á. Það tók svona 5-6 hlustanir fyrir mig að komast almennilega inn í diskinn og nú fæ ég bara ekki nóg! Meiriháttar gripur og Fruarinn heldur áfram að fara ótroðnar slóðir og prófa eitthvað nýtt. Mjög “organic” diskur, þar sem hann var tekinn upp með því hugarfari að árið væri 1972. Engar tölvur voru notaðar við upptökur eða hljóðblöndun, bara 16 banda mixer, tape, og hljóðfæri. Og flest var þetta tekið upp í 1-2 tökum. Engin “óverpródúserun”. Útkoman er tær snilld, enda ekki við öðru að búast frá þessum snillingi. Mæli með að þið tékkið á þessu.

Ef þið eruð á annað borð að leita að ódýrum stað til að versla ykkur geisladiska á þá mæli ég með CDwow. Þetta er hin fullkomna geisladiska netverslun. Nýjustu diskarnir fara varla yfir 1300 kr. þarna og úrvalið er ótæmandi!

En það er víst Jólfur í fyrramálið, svo ég bið bara að heilsa og heyrumst eftir Deep Purple!

Bæjjj!

If I could do just one near-perfect thing I’d be happy

Við strákarnir höfum verið að horfa á svolítið mikið af bíómyndum undanfarið og hafa þá oftast orðið fyrir valinu gamlar góða myndir. Síðast þegar ég var í Reykjavík keypti ég mér t.d. báðar Ghostbusters myndirnar á einhverju tilboði í BT og við horfðum því á þær. Ég var alveg búinn að gleyma hvað þetta eru æðislegar myndir og sé alls ekki eftir þessari fjárfestingu! Þar fer Bill Murray hreinlega á kostum eins og í myndinni The Man Who Knew to Little, sem við horfðum líka á um daginn. Það er einhver frumlegasta grínmynd sem ég hef á ævinni séð og ég gæti horft á hana endalaust. Thrashin’ er svo mynd sem ég og Beggi horfðum manískt á fyrir svona 15 árum síðan. Þetta er hjólabrettamynd frá árinu 1986, gerð af sama leikstjóra og West Side Story. Sagan er svona í þeim dúr, góði strákurinn fellur fyrir systur vonda stráksins og lendir upp á kant við klíkuna. Josh Brolin fer þar með aðalhlutverkið en annars er lítið um stór nöfn í myndinni. Ég var einmitt að fá hana á DVD fyrir stuttu og hafði ekki séð hana í soldin tíma. Ég fæ aldrei leið á þessari mynd! Það var mikið hlegið af frábærum frösum sem myndin hefur upp á að bjóða svo ekki sé minnst á leiktilburðina! En já, þetta er svona það helsta sem ég hef verið að horfa á upp á síðkastið. Svo má reyndar líka nefna Army of Darkness, sem er ekkert annað en snilld! En hvað ætti maður að horfa á næst? Cabin Boy? Friday? Office Space? Holy Grail? Allt of langt síðan ég hef séð allar þessar myndir og allar eru þær í þessum “óþreytandi” klassa Sjáum bara til …

Helgin sem leið var bara ágæt. Auðvitað sökkti maður sér ofan í fótboltaveisluna eins og maður er búinn að gera síðustu vikuna. Var fúll yfir að Holland skildi tapa fyrir Tékklandi en var mjöööög ánægður með leikinn. Besti leikurinn so far. Spánn dottið út, gæti svo sem ekki verið meira sama. Skrítið hvað þeir kúka alltaf á sig í úrlsitakeppnum stórmóta! Gaman að sjá Portúgalana áfram. Nú verður England bara að vinna á morgun og þá er þetta öruggt hjá þeim.

Annars fékk maður sér bjór og kíkti í pottinn heima hjá Daða á föstudaginn. Pottur, bjór, pizza, fótbolti … verður varla betra! En svo syrti í árinn þegar leið á kvöldið. Grámygla og viðbjóður settist yfir Eyjuna og Jónsmessugleðin fór fyrir lítið. Ætlaði sko ekki að fara borga mig inn í þennan viðbjóð. Þannig að við kíktum bara á Mánann og Lundann. Á Lundanum urðum svo vitni að merkilegum atburði inn á klósettinu þar um leið og við mættum. Eeeeen … ég ætla ekkert að fara nánar út í það neitt Annars hafa þetta bara verið rólegheit. Vinna, fótboltagláp, spilaður smá körfubolti, tekinn smá labbitúr og horft á vídeó. Lazy summer days

Ég fór að sofa um 4:30 í nótt, var alveg að sofna en þá byrjar bara lúðrasveit að djamma upp á skólalóð! Það var eitthvað landsmót lúðrasveita hér um helgina og þau ætluðu sko aldeilis að enda mótið á alvöru marseringu takk fyrir! Og það á eins ókristinlegum tíma og hugsast gat! Þau marseruðu eitthvað um hverfið og hættu ekki að spila fyrr en einhverjum klukkutíma seinna. Þótt þetta hafi kannski ekki verið mjög vinsælt meðal íbúa nágrenisins var allavega svaðalegt stuð hjá þeim! Manni hálflangaði bara að klæða sig í garmana, finna sér trompett og kíkja uppeftir í gleðina. Ég lærði nú einhverntíma á trompett, en það fer mest lítið fyrir þeim “hæfileikum” nú orðið

Fyrir 3 vikum áttu Belle & Sebastian lag vikunnar hjá mér. Það var af fyrstu plötu þeirra, Tigermilk [1996]. Þessa vikuna ætla ég að hafa lag af þeirra nýjustu plötu, Dear Catastrophe Waitress, sem kom út í fyrra. Ég algjörlega ELSKA þessa plötu! Hún er í einu orði sagt, frábær! Mæli eindregið með henni. Þið hafið kannski heyrt lagið I’m a Cuckoo, sem hefu verið soldið spilað á MTV og Skjáeinum (og örugglega Popptíví). Ég ætla hins vegar að leifa ykkur heyra lagið If She Wants Me, sem mér finnst besta lag plötunnar, svona eftir fyrstu hlustanir allavega. Meiriháttar lag!

Svo er bara Deep Purple á miðvikudaginn! Ekki þriðjudaginn eins og ég er búinn að halda allan tímann. Svo það styttist í þetta. Þarf reyndar að athuga strax á morgun hvort það sé eitthvað laust með Herjólfi aftur til Eyja á fimmtudaginn. Pollamótið er náttúrulega um helgina og ég var ekkert búinn að pæla í því :-/

Anywhooo … þetta er orðið gott í bili. Bæjó!

Fari það kolað!!

Þetta var nú meira ógeðis ógeðið! Frakkar gerður út um Englendinga á inna við 2 mínútum. Þetta var nánast öruggt hjá mínum mönnum … en nei nei, franska heppnin strikes again! Ég þoli ekki þetta helvítis lið! Ég hef ekki orðið vitni að öðru eins! Allavega ekki þar sem ég held með liðinu sem tapar. Þetta er svona svipað og þegar Man Utd vann Bayern Munchen í úrslitum Meistaradeildarinnar ’99. Það var eitthvað það sætasta sem ég hef upplifað, voru 0-1 undir þegar venjulegum leiktíma var lokið, skoruðu svo 2 mörk alveg í blálokin og unnu 2-1. Ahhhh, good times! Þannig að ég get alveg ímyndað mér hvernig áhangendum franska liðsins líður í kvöld. En það breytir því ekki að þetta var agalega súrt! Ég er búinn að vera hálf miður mín í kvöld út af þessu, en svona er víst fótboltinn. Það er ekkert gaman af þessu nema þetta sé dramantískt, þó svo að dramað hafi ekki hagnast mér í þetta sinn. Vonum bara að England vinni hina tvo leikina og Frakkar geri mistök. Ef England kemst hins vegar ekki upp úr riðlinum þá verð ég fyrst fúll af einhverri alvöru!

En Detroit vann allavega á fimmtudaginn síðasta, svo það er plús. Þeir rústuðu þreyttu Lakers liði, rúlluðu þeim hreinlega upp og er staðan því orðin 2-1 fyrir Detroit. Það er eins og Lakers haldi bara að það sé sjálfsagður hlutur að þeir vinni titilinn með allar þessar stjörnur innan borðs, en svo er nú aldeilis ekki! Vörnin hjá Detroit er yfirnáttúruleg og liðið hefur sýnt fram á það margsinnis að það er ekki fyrir neina tilviljun að þeir séu komnir í úrslit. Fjórði leikurinn er í nótt og ég þarf ekki að mæta í vinnu fyrr en eftir hádegi á morgun, svo það verður gert gott úr þessu í kvöld, snakkað sig upp og svona og vonandi fagnar maður öðrum Detroit sigri í nótt. Jájá, íþróttir GALORE þessa dagana bara!

Ég er búinn að vera með skemmdan gítar í vörslu minni í nokkur ár. Hausinn á honum var brotinn og ég hef aldrei gefið mér tíma til að kíkja á þetta almennilega. En ég tók mig til í síðustu viku, lagði fyrir mig smá project, boraði, skrúfaði og límdi og fór aðeins yfir raflagnirnar. Nú er hausinn í heilu lagi aftur og gítarinn hljómar eins og nýr, þó svo að hann líti ekki út fyrir að vera það. Þetta skarð í hausnum verður alltaf í honum, en það er bara töff. Mér finnst illa farnir gítarar lang flottastir, gefur þeim karakter og sál. Þetta er Charvel gítar frá Charvel/Jackson, svakalegur gítar sem hljómar eins og englakór, allavega miðað við Encore og Washburn draslið sem ég er búinn að vera nota upp á síðkastið. Mjög vandaður gripur og það er gott að vera kominn með almennliegan rafmagnsgítar loksins!

Thin Lizzy er að mínu mati vanmetnasta hljómsveit 8. áratugarins, eins og ég hef örugglega sagt ykkur áður, og er ein af mínum uppáhalds hljósmveitum. Lag vikunnar þessa vikuna er með þeim. Þetta lag er af plötunni Black Rose (1979) og heitir S & M. Skemmtilegur titill og textinn skemmtilegur í samræði við hann Gítarsólóin í laginu eru líka guðdómleg! Gary Moore var á þessu tíma í bandinu og fór hreinlega á kostum á þessari einu plötu sem hann spilaði á með þeim. Hér sannast líka að Phil Lynott var ekki bara frábær textahöfundur, heldur einnig framúrskarandi góður bassaleikari, enda eru ófáir af fremstu bassaleikum heims sem nefna hann sem stóran áhrifavald.

Farinn. Bæ!

Dagur eitt

Já, fyrsti dagurinn í vinnunni hjá mér gekk áfallalaust fyrir sig. Reyndar er vinnan sem slík ekki hafin ennþá í þeirri mynd sem hún á að vera, enda eru Upplýsingamiðstöðin að færa sig um set og flytja í nýtt húsnæði þannig að ég var bara í því að taka til og koma dóti fyrir í dag og svona. En það var fínt, rólegheit og dútl bara. Í tiltektunum fann ég svo gamalt útvarpstæki sem þau ætluðu að henda. Mig vantar einmitt kassettutæki, á fullt af kassettum sem mig langar að fara yfir (gamlir útvarpsþættir og ýmislegt skemmtilegt) en hef ekki verið með almennilegt kassettutæki í mörg ár. Svo ég fékk að hirða þetta útvarp/kassettutæki. Alvöru hlunkagræja sem virkar eins og nýtt. Gott mál.

Tölvan sem ég á að vinna við var heldur ekki komin upp, ennþá verið að uppfæra hana og eitthvað, svo ég fann mér bara bók þarna til að glugga í svona annað slagið, þegar rólegt var. Bókin heitir Dagbók Dauðans og er svona samansafn af reynslusögum eiturlyfjafíkla. Nokkuð athyglisverð bók, þar sem meðal annars Bubbi sjálfur segir sína sögu.

Dagurinn endaði svo á því að ég fór í siglingu með Viking Tours. Það komu inn einhverjir túristar og voru að spurja um bátsferðir í kringum Eyjuna, hvað báturinn færi langt og hvað væri að sjá í svona ferðum. Ég gat litlu svarað um það sjálfur, enda ekki farið í svona ferð í einhver, tjahh 10-12 … 13 ár eða eitthvað, síðan ég var í vinnuskólanum eða eitthvað, og man nú lítið eftir þeirri sjóferð. Svo ég ákvað að fara þarna bara í smá leiðangur og kynna mér málið. Það var mjög gaman, eins og hálfs tíma sigling í frábæru veðri. Stoppuðum inn í helli þar sem var spilað á saxófón. Magnað alveg. Fínt að skoða eyjuna sína aðeins betur líka. Maður gerir allt of lítið af því.

Í bátsferðinni fékk ég tvö lög á heilan. Í fyrsta lagi var það nýja lagið með George Michael, Amazing. Ég er ekki mikill GM fan, en finnst svona 2-3 lög með honum ágæt. Fíla vanalega ekki svona popp, enda er þetta vanalega lapþunn ógeðismússík. En það koma svona eitt og eitt popp lag af og til sem em ég verð hrifinn af í smá tíma og fæ svo nóg af eftir smá tíma. Þetta er alveg dæmigert svoleiðis lag, svipað og með Can’t Get You Out of My Head með Kylie Minogue. Held samt að myndbandið hafi haft mikið með það lag að segja Hitt lagið sem ég var með á heilanum í siglingunni var, að einhverjum óskiljanlegum ástæðum, gamli Prúðuleikara slagarinn I’m in Love with a Big Blue Frog . Klassískt Muppets lag, en hvers vegna ég fékk það á heilan veit ég ei … “I’m in love with a big blue frog and a big blue frog loves me. ‘Ribbid, ribbid, ribbid’”. Ég skal segja ykkur það …

Leikur í nótt. Nenni ég að horfa á hann? Ég á að mæta í vinnu kl 9 í fyrramálið … hmmmmm. Ég veit að Daði, Kári og Beggi eru að stóla á mig, vegna þess að ég er með Sýn og við höfum vanalega safnast saman hérna til að horfa á leikina. Jú, það endar örugglega með því að ég vaki yfir þessu og verð svo eins og Zombie í vinnunni á morgun. En það verður að hafa það. Maður fórnar geðheilsunni fyrir íþróttir. Þetta er nú einusinni úrslitarimman og ekki nema mest 6 leikir eftir, svo maður harkar þetta bara af sér. Detroit vann svo bara fyrsta leikinn! Ég er farinn að halda soldið með þeim. Hef ekki verið að halda með neinu liði ennþá, enda Milwaukee Bucks löngu dottnir út og svona. En ég hrífst mjög af þessu Detroit liði. Rosalegt varnarlið og allir svona voða verkamannslegar, “hard working” týpur eitthvað. Annað en þetta stjörnum prýdda lið LA Lakers, þar sem útlitið og kúlið virðist skipta meira máli. Vil samt að Karl Malone og Gary Payton fái hring áður en þær hætta. En ég vil líka að Larry Brown, þjálfari Detroit, fari að vinna titilinn. Kominn tími til, enda er hann einhver albesti þjálfari sem NBA hefur séð, en aldrei hefur hann unnið titil greyið. Svo ég stend milli steins og sleggju í þessum málum. Ætla samt að halda með Detroit. Þá er það bara ákveðið. Áfram Detroit!

Bæ for náv

Dead girls don’t say no!

Nú líður senn að Metallica tónleikunum hér á í Íslandi, en þeir verða eimitt þann 4. júlí nk. Hugmyndin hjá okkur strákunum var, og er enn, sú að kaupa okkur eins brútal og fáráðnlega “ljóta” boli og við getum fundið til að klæðast á þessum tónleikum. Okkur datt strax í hug “Dead Girls Don’t Say No” bolurinn sem Kuti átti einhverntíma. Svakalegur bolur frá hljómsveitinni Cradle of Filth. Á honum var mynd af stúlku sem hafði verið illa leikin og myrt á hrottafenginn hátt (eða þannig sá ég það allavega) og yfir myndinni stóð þessi fleiga setning. Þessi bolur olli oft á tíðum miklum usla, en Kuti mætti alltaf í honum í leikfimi m.a. við misgóðar undirtektir samnemanda og kennara! En þetta er bara rokk! Cradle of Filth voru reyndar alveg rómaðir fyrir svæsna boli. Ég gerði leit að einhverjum svona bolum um daginn, en fann ekki þennan eina sanna. Ég fann hins vegar nokkra góða og hér eru tveir bestu bolirnir sem ég fann. Annars vegar er það þessi fíni Cradle of Filth bolur. Hér má sjá nærmynd af myndinni. Hins vegar er hér nokkuð svakalegur bolur frá hljómsveitinni Cannibal Corpse (smellið á “close up”). Nú er bara spurning hvort maður láti ekki verða að því að kaupa annan bolinn fyrir tónleikana!

Helgin var með skemmtilegra móti. Eftir langa og erfiða löndunartörn frá miðvikudegi til föstudags kíkti ég aðeins út á föstudeginum. Kíkti í partý til Haffa og svo aðeins á Lundann, en var farinn heim tiltölulega snemma, enda alveg að leka niður af þreytu eins og þeir sem með mér voru. En það var aldeilis bætt fyrir það á laugardeginum og kvöldið tekið með trompi. Aðalfundur VKB var haldinn um helgina og var ég, auk þriggja annarra, tekinn formlega inn í félagsskapinn. Hef reyndar lengi verið aðeins viðrinn félagið en aldrei verið formlegur member, þar til nú. Svo maður kítki upp í Ásgarð þar sem þeir voru með partý. Stemmningin þar var frekar dræm þegar ég mætti en hún varð betri eftir því sem leið á kvöldið. Síðan var kíkt í Höllina þar sem hið árlega Sjómannabal var haldið. Flestir sem ég tala við fannst þetta hálfdapurt eitthvað en ég skemmti mér allavega konunglega! Eftir ballið var svo kíkt í partý til Bjögga. Partýið sjálft var ekkert spes, ömurleg og allt of hávær tónlist, en ég skemmti mér samt vel ágætlega þar. En á endanum gáfumst við upp á tónlistinni þar og kíktum í annað partý upp í Áshamri hjá Daða Júll. Þar var meiri rokkfílingur á fólki en klukkan var bara orðin svo andskoti margt að maður nennti ekki að hanga þarna neitt voðalega lengi. Svo maður dreif sig bara heim og var ég kominn heim, glaður og sáttur við fínt kvöld, um 9:30 eða svo. Hápunktar kvöldsins voru m.a. lesbíuskotið hans Sindra í spurningaleiknum, slétta hárið á Hansa, tottið sem Daði varð vitni að inn á klósetti hjá Bjögga og fíflaflautan hennar Freydísar, svona svo eitthvað sé nefnt.

Þegar bassaleikarinn Jason Newsted hætti í hljómsveitinni Metallica gekk hann til liðs við hljómsveitina Echobrain og tók upp með þeim eina plötu. Margir hörðustu Metallicahausar vilja meina að þessi plata sé hörmuleg, vegna þess að það er ekkert við hana sem svipar til Metallica. Raunin er hins vegar sú að Newsted kom hvergi nálægt því að semja tónlistina á plötunni. Newsted samdi reyndar mjög fátt með Metallica, þannig að hvers vegna í ósköpunum ætti þessi plata eitthvað að svipa til þeirra? Platan sem um ræðir heitir einfaldlega Echobrain og kom út 2002. Að mínu mati, og flestra þeirra sem líta ekki á þetta sem eitthvað Metallica side project, er þetta frábær plata, mjög skemmtilegt gítardrifið rokk samið að mestu af snillingnum Dylan Donkin, sem syngur og spilar á gítar í hljómsveitinni. Ég mæli eindreigið með því að fólk kynni sér þessa plötu og ætla að hafa lag vikunnar af henni. Þetta er upphafslag plötunnar og heitir Colder World.

Kíktum í körfu í kvöld líka. Byrjuðum reyndar á að spila smá viðstöðulausan, eða “spark’í vegg” eins og sumir vilja kalla þetta. Það vildi ekki betur en svo að ég, klaufinn sem ég er, sparkaði boltanum upp á svalir skólans! Og þar sem hinn boltinn sem við vorum með hafði sprungið við allt sparkið þurftum að gera okkur ferð niður í bæ til að sækja stóran stiga sem pabbi á. En það reddaðist allt á endanum og við náum boltanum niður. Mætingin hefði reyndar mátt vera betri, vorum bara 5, en gerðum bara gott úr því.

Ástþór Ágústsson, eða Slori eins og við kölluðum hann hérna í den, er byrjaður að blogga, kallinn. Tími til kominn, enda skoðanaríkur og málglaður maður þar á ferð og ætti að vera áhugavert að fylgjast blogginu hans. Við bjóðum hann bara velkominn í hóp bloggnördanna!

Ég byrja svo að vinna á morgun hjá Upplýsingamiðstöðinni, sem er á vegum Nýsköpunarstöfu Vestmannaeyja. Þannig að nú verð svona “nine-to-five” týpa Kannski kominn tími til … hmmmmmm? Ég ætla allavega að reyna fara sofa svo ég verði ekki eins og soðin ýsa þarna fyrsta daginn!

En hey, þetta er soldið fyndið!

Bæbb!

Out of place in my own time

Ég fékk ansi furðulega spurningu í hausinn á laugardaginn var og það frá sjálfum Helga Forseta, eða Holy President, eins og hann er stundum kallaður. Hann spurði mig hvort ég væri ekki alve örugglega af indíánaættum, hvort ég væri ekki 1/8 indíáni! Hvers konar … hvaðan færðu þessa flugu í hausinn maður? Þó ég sé hálfur kani þá er ég nú ekki af indíánaættum. En þetta var skemmtielg spurning og var mikið hlegið. Ég var náttúrulega svo fattlaus að ljúga ekki bara að manninum; “Jú auðvitað Helgi minn, sérðu það ekki maður? Ég er einmitt kominn af Apache indíánum frá vesturhéröðum Apache-stofnsins í Arizona!”. En nei, ég var náttúrulega bara gáttaður og eins og eitt stórt spurningamerki í framan. Er ég eitthvað indíánalegur í útliti? Nei, ég hélt ekki! Ekki að það sé neitt að því að líta út eins og indíáni, mér hefur bara aldrei fundist það með mig. Ég ætti kannski að ljúga þessu að einhverjum sem þekkir mig ekki einhverntímann … hmmmmm

Ég hef engan sjálfstæðan vilja. Ég tek ekki mínar eigin ákvarðanir lengur. Var búinn að ákveða að verabara pollrólegur um helgina síðustu og slaka bara á fyrir næstu helgi, sjómannadagshelgina, horfa bara á körfubolta alla helgina og hafa það gott. En svo voru bara allir að fara á ball sem maður þekkti svo ég lét til leiðast og kíkti í Höllina á laugardaginn. Fínt ball, slatti af fólki og mikið gaman. Eftir ballið fór ég svo í partý til Ástþórs, sem átti afmæli (ég óskaði honum reyndar aldrei til hamingju :-/ Til hamingju með daginn um daginn Ástþór! ). Þetta var svo sem ekkert heimsendapartý, bara fámennt en nokkuð góðmennt. Það var einmitt þar sem hann Helgi rak upp þessa skemmtilegu indíánaspurningu. En ég endaði þarna í hávaðarifrildum við Ástþórs um það hversu mikil “snilld” White Stripes er í raun og veru. En það var svona meira bara í djóki en nokkuð annað og endaði þetta bara með lööööngu spjalli um hitt og þetta, aðallega tónlist samt, og áður en ég vissi af vorum við bara þrjú þarna eftir og klukkan orðin 9:30. Svo ég kom seint heim! En ég átti víst að þakka Ástþóri á opinberum vettvangi fyrir sígóið sem hann gaf mér þarna undir lokin, so here it goes: Takk fyrir snelluna, pungur!

Árið 2004 verður minnst sem hið mikla John Frusciante ár. Hann er búinn að gefa út 1 sólóplötu, sem kom út í ferbrúar, og það eru 4 sólóplötur á leiðinni frá honum í viðbót, með ca. eins mánaða fresti, sem hann mun gefa út í gegnum Record Collection útgáfuna. Eins og það sé ekki nóg þá er hann með 2 hliðarverkefni í ofninum. Annars vegar er það Attaxia, sem er verkefni sem hann er að vinna að með Omar Rodriguez Lopez úr The Mars Volta og svo er hann að semja tónlist með Josh Klinghoffer úr The Bicylce Thief. Bæði þessi hliðarverkefni hans stefna að útgáfu á þessu ári. Svo eru Red Hot Chili Peppers að fara gefa út tónleikaplötu í haust, þannig að þegar uppi verður staðið ættu að vera komnar út ÁTTA plötur á árinu sem John Frusciante kemur nálægt. Ekki slæmt! Lag vikunnar er með Frusciante og er að plötunni Shadows Collide with People, sem kom út sl. febrúar. En hvaða lag? Hmmmm … höfum það bara Song to Sing When I’m Lonely

ÍBV gerði 2-2 jafntefli við KR í kvöld. Við vorum einum manni færri og tveimur mörkum undir þegar 12 mínútur voru liðnar af leiknum, svo þetta verður bara að teljast nokkuð gott. Hef ekki séð aðra eins baráttu í liðinu í langan langan tíma. Þetta þýðir að við erum enn taplausir í deildinni, eftir 4 leiki, og ef þeir spila svona vel það sem eftir er af sumri er engin hætta á að þetta fari illa. Er málið kannski bara að spila með 10 leikmenn allan tímann?

Nú fara allir bátarnir að koma inn fyrir sjómannadaginn svo það verður nóg að gera hjá mér næstu daga. Vaknaði reyndar svo seint í dag að ég er hræddur um að ég sofi lítið sem ekkert í nótt ;Þ En ég ætla allavega að reyna, svo ég er hættur hér í bili.

Ble bleeee