Heim á leið

Jæja, þá eru ekki nema rétt rúmir tveir sólarhringar þar til maður fer að skríða í loftið frá Eindhoven flugvelli. Já, Eindhoven. Meira vesenið að geta ekki flogið beint frá Amsterdam, sem ég hefði svo sem getað gert hefði ég beðið og tekið sénsinn á Icelandair. En mér fannst betra að gera þetta tímanlega og taka Iceland Express pakkann á þetta, því hann var ódýrari kosturinn þá. Ekki að það skipti neitt miklu máli svo sem… Express er í eigu Icelandair núna svo það er lítil sem engin samkeppni á þessum markaði lengur, svo Icelandair geta sprengt þessi verð upp úr öllu valdi án teljandi áhyggja. Sniðugt að kaupa svo upp alla samkeppnisaðila til að útrýma allri sanngirni á verðlagi. Andskotans ástand! En maður þegir auðvitað bara og lætur vaða yfir sig eins og vanalega.

En mikil skelfingar ósköp verður nú gott að komast heim maður! Þetta er búin að vera löng bið, alveg síðan í janúar. En maður hefur haft mikið meira að gera eftir áramót heldur en fyrir þau, þannig að tíminn hefur liðið mun hraðar. Og nú tekur við 2ja vikna sumarfrí sem verður nýtt til hins ítrasta. Svo ítarlega mun ég nýta mér það að ég tek mér meira að segja 3 daga aukalega í frí, svo ég þurfi nú ekki að stinga af á miðri Þjóðhátíð. Hef fram til miðvikudagsins 6. ágúst að jafna mig eftir hátíðina og koma mér aftur út og í skólann. Þá tekur við lokaspretturinn í náminu sem verður ansi annasamur.

Annars er bara alveg fínt að frétta. Ég nenni samt ekki að telja upp hvað það er sem er að frétta, svo þið verðið bara að trúa mér þegar ég segi að það sé “fínt” að frétta. Læt það nægja að sinni.

Það var skítt hvernig fór fyrir Hollendingum í Evrópukeppninni. En þeir duttu úr keppni á móti sprækum Rússum sem þjálfaðir eru af Guus Hiddink, sem er auðvitað goðsögn hérna í Hollandi. Svo þetta var ekki eins slæmt áfall og, segjum, ef þeir hefðu dottið út á móti Þýskalandi. Það hefði verið óbærilegt fyrir landann hér.

Jæja, ég nenni þessu ekki. Ætla að slútta þessu á nýju lagi hérna. Þetta er af nýrri plötu með meistara Beck og heitir Youthless. Grúúúúví sjitt!

Sjáumst!

Gleðilegan jólamánuð

Jújú, mikið rétt, jólin eru á næsta leiti, hvorki meira né minna! Ég held ég hafi bara aldrei upplifað jafn fljóttlíðandi ár eins og þetta. Það er ótrúlegt að hugsa til þess að það sé ekki liðið nema tæpt ár síðan ég lá flatmagandi í Kaliforníusólinni síðastliðinn aðfangadag. Það voru vissulega óvenjuleg jólin hjá mér í fyrra, í sólskini og 25° hita. Það var allavega mjög sérstök upplifun að hlusta á jólalögin í svoleiðis umhverfi. En á þessu ári verð ég heima í Vestmannaeyjum um jólin. Nánasta fjölskylda mín verður reyndar í Bandaríkjunum, en mér er boðið í mat og matarboð, bæði á aðfangadag og jóladag, til fjölskyldu og vina. Þannig að ég kem allavega ekki til með að sitja einn yfir jólasteikinni eins og ég var farinn að leiða hugann að.

Jólin hérna í Hollandi byrja snemma. Sinterklas (sá hinn sami og ameríski jólasveinninn, Santa Claus, er byggður á) kemur í bæinn í lok nóvember og með honum fylgja nokkrir negrasveinar, hjálparar hans, sem bera einkennilega allir sama nafnið: Zwarte Piet (Svarti Pétur). En Svarti Pétur, eða sá sem tekur að sér hlutverk Svarta Péturs skulum við segja, má aldrei vera þeldökkur maður í raun, því slíkt þykir falla undir fordóma gagnvart hörundsdökku fólki. Þess vegna eru Svartir Pétrar ávalt leiknir af hvítum mönnum sem skella skósvertu í andlitið á sér, setja á sig rauðan varalit og klæða sig í litskrúðuga búninga samkvæmt fornum, spænsku sið (Sinterklaas og hjálparar hans eru neflinlega, samkvæmt þjóðsögunni, ættaðir frá Spáni og búa þar árið um kring, þar til þeir sigla yfir til Hollands fyrir jólin). Það er auðvitað enginn rasismi falinn í slíkri múnderingu! Síðan fá börnin gjafir og halda upp á sín “Sinterklaas” jól þann 5. desember. Hin eiginlegu jól eru svo auðvitað líka haldin á hefðbundnum tíma, þann 25. desember, þannig að Hollendingar fá eiginlega tvöfaldan skammt af þessu á hverju ári.

Og þar sem þetta byrjar svona snemma þá fyrirgefur maður alveg forskotið sem auglýsendur taka á jólin hérna megin Atlantshafsins, annað en á Íslandi þar sem það jaðrar við hallæri hversu snemma búðir byrja að auglýsa jólin og jólalög fara að heyrast á öldum ljósvakans.

En hvað sem því líður, þá er ég allavega löngu kominn í jólaskap. Ég færi þó aldrei að spila jólalög eða skreyta hjá mér fyrr en 1. desember. En þar sem sú dagsetning er nú runnin upp er jólalagaplaylistinn minn farinn að rúlla og held ég að sé alveg tilvalið að deila einum gullmola með ykkur. Þetta er hið æðisígilda jólalag Jingle Bells, sem margir hafa tekið upp á sína arma en fáir gert með jafnskemmtilegum árangri og konungur jólatónlistarinnar, sjálfur Bing Crosby.

Fleiri jólalögum deili ég svo með ykkur á næstunni.

Latex-hanskar og sleipiefni í miðborginni

Já, ég kíkti til Reykjavíkur á Menningarnótt um helgina (og tók nokkrar myndir í leiðinni). Langt síðan ég hef farið í almennilega skemmtiferð til Reykjavíkur, bara ekki síðan í mars, svo þetta var orðið vel tímabært. Eins og mér finnst þessi borg óaðlaðandi svona yfirleitt, þá er samt óneitanlega gaman að taka smá djamm í höfuðborginni allavega 2-3 á ári. Föstudagurinn var samt eiginlega skemmtilegri heldur en Menningarnóttin sjálf fannst mér, þótt laugardagskvöldið hafi nú líka verið alveg fjandi skemmtilegt. Föstudagskvöldið endaði í svolítið óvæntu djammi, eftir keilu og annan álíka smáborgarahátt. Eftir það var kíkt á Dr. Spock á Gauknum og svo haldið á vit ævintýranna, sem endaði með stórskemmtilegu djammi og heldur skemmtilegri heimferð. Heimferðin tók vel á annan klukkutímann og innihélt m.a. latex-hanska og sleipiefni sem við keyptum í 10-11. Þið megið ímynda ykkur hvernig það ævintýri gekk fyrir sig.

Dr. Spock voru auðvitað góðir, eins og þeim er von og vísa, en það voru hins vegar tónleikarnir sem ég sá á laugardeginum sem stóðu upp úr. Þá fór ég og sá Jagúar spila á nýja staðnum fyrir aftan Gaukinn, Organ. Ástþór hafði keypt nýja diskinn með þeim á föstudeginum, sem var það fyrsta sem ég frétti af þessum disk. Svo ég leitaði að tónleikum með þeim eins og ég gat og var loks tilkynnt að þeir yrðu þarna á Organ eftir miðnættið á laugardeginum. Og þvílík og önnur eins snilld! Ég held það finnist bara ekki skemmtilegra live-band á Íslandi heldur en Jagúar. Þeir hafa allt; spilamennskan er framúrskarandi, þéttleikinn hjá þeim er engu líkur og þeir hafa svo ofsalega gaman af því sem þeir eru að gera, nokkuð sem skín gjörsamlega í gegn upp á sviði hjá þeim. Svo sakar auðvitað ekki að tónlistin er alveg strókostlega hjá þeim líka, alveg brakandi hresst og skemmtilegt fönk í hæsta gæðaflokki. Mæli eindregið með að þið farið á næstu Jagúar tónleika sem þið sjáið auglýsta. Þetta er í þriðja skiptið sem ég sé þá á einhverjum 7 árum og ég bíð alltaf spenntur eftir næsta tækifæri til að sjá þá á sviði.

Lag vikunnar er af nýju Jagúar plötunni og heitir Runki Fag.

Topp Þjóðhátíð

Nú er akkúrat vika liðin síðan ég lá upp í rúmi, á mánudagseftir-miðdegi, sofandi úr mér þynnkuna eftir hreint stórkostlega Þjóðhátíð. Þjóðhátíðin 2007 fer í bækurnar sem ein sú albesta; fer inn á topp 3 listann með hátíðunum 1998 og 2004, en ég geri ekki upp á milli þeirra. Það er bara ekkert út á þessa hátíð að setja. Það rættist aldeilis úr veðrinu, þrátt fyrir að það hafi ekki skaplegt þarna á fimmtudagskvöldinu fram á föstudagskvöld. En ég lét það ekkert fara í taugarnar á mér. Ég lét veðrið fara í taugarnar á mér í fyrra og það skemmdi helling fyrir mér. En ég lét þetta sem vind um eyru þjóta í ár (pun intended). Umgjörðin hjá okkur félögunum í VKB var líka framúrskarandi í ár. Ljósmyndasýningin í tjaldinu heppnaðist fullkomlega og hékk uppi alla hátíðina (annað en í fyrra), vitinn skartaði sínu fegursta, búningarnir vöktu gríðarlega lukku sem og Þroskaheftið, sem var með besta móti í ár. Það verður erfitt að toppa þetta hefti á næsta ári en undirbúningur og hugmyndavinna fyrir Þroskahefti 2008 er þegar farin af stað.

Annars er bara allt það besta að frétta. Það fer að styttast í að ég flytji út til Amsterdam, ekki nema tvær og hálf vika í þetta… úfff, þetta er allt of fljótt að gerast maður! Það á reyndar ennþá eftir að redda húsnæði en það er einn úr hópnum að fara út í næstu viku til að leysa þau mál, svo vonandi reddast það í tæka tíð.

Um helgina komandi fer ég annars til Reykjavíkur til að vera viðstaddur Menninganótt fjórða árið í röð. Þetta er alltaf jafngaman finnst mér, enda er aldrei leiðinlegt þegar við peyjarnir komum saman og lyftum okkur upp.

Þarnæstu helgi verður svo eitthvað um kveðjupartý, bæði niðrá Café María (þar sem þrír okkar félaganna sem flytjum út erum að vinna) og svo ætlum við hinir félagarnir (VKB kjarninn) líka að halda smá farvel partý. Þannig að maður skiptir þessum kveðjupartýum bróðurlega á milli tveggja daga um þarnæstu helgi. Eintóm gleði.

En snúum okkur næst að lagi vikunnar. Eins og glöggir hafa tekið eftir þá hef ég lítið uppfært það síðustu vikur og verður framhald þessa liðs hér á síðunni með örlítið breyttu sniðið. Ég ætla ekki að keppast við það að uppfæra þetta í hverri viku, ég bara nenni því ekki. Heldur ætla ég að uppfæra þetta þegar ég nenni og þegar ég fæ virkilega góð lög á heilann sem ég vil deila með ykkur. Annað er bara svolítið þvingað finnst mér, að vera kreysta út eitthvað lag í hverri viku bara til að fylla upp í einhvern lið á síðunni. En nafnið “lag vikunnar” heldur sér samt sem áður, til að byrja með allavega.

Lagið sem ég ætla skella inn að þessu sinni er með John Mayer. Ég uppgötvaði John Mayer ekki fyrr en í apríl á þessu ári en samt minnir þetta lag mig óheyrilega mikið á síðasta sumar og atburði þess. Kannski svolítið “sentimental”, en þannig er það nú bara. Lagið er af plötunni Continuum frá árinu 2006 og ber nafnið The Heart of Life. Þetta lag kom sér vel þegar eftir-þjóðhátíðar-þunglyndið heltist yfir mann svona fyrstu dagana eftir hátíðina. Þó hefur andleg heilsa mín oft verið verri en eftir hátíðina í ár.